Sisebut (613)

Na de bekering van de Visigoten tot het katholicisme vaardigde de Spaanse monarchie onophoudelijk wetten uit tegen de joodse gemeenschap, die werden overgenomen door de concilies van Toledo, welke hen bekrachtigden.

Sisebut opende de reeks door de doop of vertrek op te leggen. Het vierde concilie van Toledo, voorgezeten door Isidorus van Sevilla, veroordeelde het principe van gedwongen bekering, maar besliste tegelijk dat reeds ontvangen dopen onherroepelijk waren — een standpunt dat eeuwenlang navolging zou vinden. Daarna volgden het verbod op openbare ambten, de verplichting tot orthodoxie-eden en het toezicht op bekeerlingen door de clerus.

Het laatste stadium werd bereikt onder Égica: het zeventiende concilie van Toledo verklaarde de Joden van het koninkrijk tot lijfeigenen, hun bezittingen geconfisqueerd en hun kinderen op zevenjarige leeftijd weggenomen om christelijk te worden opgevoed. De moslimverovering, enkele jaren later, maakte een einde aan dit regime.