Dagobert I gebiedt het dopen of verdrijven van de Joden uit het koninkrijk (Fredegarius); het vierde concilie van Toledo verbiedt dwangtop maar houdt reeds gedoopte kinderen tegen

De kroniek die bekend staat als de Kroniek van Fredegar vermeldt dat Dagobert, op verzoek van keizer Heraclius, beval dat alle Joden van zijn Frankische koninkrijk de doop zouden ontvangen of het land zouden verlaten. Het bevel is het eerste van deze reikwijdte in Gallië; in hoeverre het werd uitgevoerd is onbekend, en de kroniek is de enige bron die het noemt.

In Spanje onderzocht het vierde concilie van Toledo, voorgezeten door Isidorus van Sevilla, dezelfde kwestie naar aanleiding van de gedwongen dopen die koning Sisebut had opgelegd. De Kerkvaders stelden dat niemand tot het geloof mocht worden gedwongen — maar besloten tegelijkertijd dat wie gedwongen was gedoopt, nu dit eenmaal had ontvangen, er geen afstand meer van kon doen, en dat hun nakomelingen hun zouden worden ontnomen om te worden opgevoed in kloosters of bij christenen.

Deze tegenstrijdigheid, tussen de afwijzing van dwang en de handhaving van de gevolgen ervan, beheerste de gehele Visigotische wetgeving tot aan de Arabische verovering, en dook opnieuw op bij elke massabekering in middeleeuws Europa.