Chilperik I stelt het doopsel verplicht voor Joden van het koninkrijk; de koopman Priscus, die weigert, wordt vermoord

Chilpéric Iᵉʳ, koning van Neustrie, legde de Joden van zijn koninkrijk de doop op en vervulde zelf de rol van peetvader voor verschillende van hen — een praktijk die de vorst tot persoonlijk borg maakte van de bekeerlingen.

Grégoire de Tours verhaalt het geval van Priscus, een joodse koopman verbonden aan de koning voor zijn inkopen, die de doop weigerde en gevangengezet werd. De koning en hij voerden, in aanwezigheid van de bisschop, een disputatie over de Schriften waarvan de kroniekschrijver de bijzonderheden weergeeft. Priscus verkreeg uiteindelijk toestemming te vertrekken om zijn zoon in Marseille uit te huwen; hij werd onderweg vermoord door Phatir, een bekeerling, die zijn toevlucht zocht in een kerk alvorens op zijn beurt gedood te worden in een vendetta.

Het verhaal getuigt tegelijk van de dwang uitgeoefend op de gemeenschap en van de plaats die een Jood kon innemen in het huis van een Merovingisch koning.