Massacres de 1391 en Espagne

De aartsdiaken van Écija, Ferrán Martínez, predikte al jarenlang tegen de Joden van Séville, ondanks herhaalde vermaningen van de koning en de aartsbisschop. De dood van de vorst en de minderjarigheid van zijn opvolger gaven hem vrij spel.

Séville vloog in brand aan het begin van de zomer, en het geweld verspreidde zich in enkele weken over het hele schiereiland: Cordoue, Tolède, Madrid, Cuenca, Burgos, Logroño, vervolgens de kroon van Aragon — Valence, Majorque, Barcelone, Gérone, Lérida, Perpignan. De patronen herhalen zich: de wijk bestormd, de keuze geboden tussen de doop en de dood, de gemeentebesturen overweldigd of medeplichtig.

Dit is de gebeurtenis die de joodse geschiedenis van Spanje transformeert. Ze vernietigt niet alleen gemeenschappen: ze schept in één seizoen een grote groep bekeerlingen, de *conversos*, wier status een eeuw van verdenking zal voeden, de statuten van « zuiverheid van bloed », de Inquisitie en, uiteindelijk, de verdrijving. De filosoof Ḥasdaï Crescas, die zijn zoon in Barcelone verloor, deed verslag van de gebeurtenissen in een brief gericht aan de gemeenschappen van Avignon.