משפּחה Assael

Rhodes, אינדזל פֿון דעם דאָדעקאַנעז, איז געווען איינס פֿון די עלטסטע און אייגנאַרטיקסטע מרכּזים פֿון מיטלמעערדיקן ייִדנטום. אַ ייִדישע בעפֿעלקערונג פֿון גריכישער שפּראַך — די ראָמאַניאָטן — איז דאָרטן באַצייגט זינט שפּעט-אַנטיק, איידער זי איז, פֿון סוף פֿונעם פֿופֿצנטן יאָרהונדערט אָן, איבערגעפֿלוטעט געוואָרן דורכן צושטראָם פֿון סעפֿאַראַדישע גולים, אַרויסגעטריבן פֿון שפּאַניע אין 1492 און פֿון פּאָרטוגאַל אין 1497. אונטער דער הערשאַפֿט פֿון די ריטערן פֿון Saint-Jean, דערנאָך פֿון 1522 אָן אונטערן עות׳מאַנישן אימפּעריע, האָט זיך די קהילה נייַ אויפֿגעבויט אַרום דעם יודעאו-ספּאַניש (דאָס דזשודעזמאָ) און אַן אינטענסיוון רעליגיעזן און האַנדלסלעבן. לויט די אַרבעטן פֿון Ilias Messinas וועגן דער ייִדישער קהילה פֿון Rhodes, האָט די אינדזלדיקע Juderia איר גאָלדענע תּקופֿה דורכגעלעבט אונטער דער עות׳מאַנישער פֿאַרוואַלטונג, מיט אַנטוויקלונג פֿון סינאַגאָגן, תּלמוד-תּורה-שולן און קויפֿמאַנשאַפֿטלעכע נעצן פֿאַרבונדן מיט Salonique, Smyrne און מצרים [Messinas, 2008].

אין דעם שמעלצטיגל האָט זיך דער נאָמען Assael אייַנגעוואָרצלט. אַ משפּחה פֿון ראָמאַניאָטיש-סעפֿאַראַדישן שטאַטוס, זי געהערט צו יענעם אינדזלדיקן ייִדנטום, וווּ די טרייַשאַפֿט צום דין האָט זיך פֿאַראייניקט מיטן קולטור פֿון ים-האַנדל. די משפּחה-טראַדיציע פֿאַרבינדט זי מיט די האַנטווערקער און קראָמערס פֿון דער Juderia, אַן עולם וווּ תּלמודישע וויסנשאַפֿט און האַנטאַרבעט — גאָלדשמידעריי, יועלן-אַרבעט — זיינען כּלל ניט קיין קרובים-שׂונאים געווען. דיזע צוזאַמענשטעלונג זאָגט עפּעס וועגן אַ טיף ייִדישן מידה: די פֿאַראייניקונג פֿון הייליקן מיט מלאָכה, דער איבערצייגונג אַז תּורה-לערנען דאַרף זיך באַגלייטן מיט אַ „האַנטווערק" (פּרקי אָבֿות ב, ב). אין דעם זין האָבן די Assael פֿון Rhodes טייל גענומען אין אַן אַלגעמייטלעכן עטישן קאָדעקס, וועלכן די סעפֿאַראַדישע טראַדיציע האָט דורכגעטראָגן איבער דאָרטן, וווּ דער פֿרומער סוחר האָט פֿירן רעכנונג פֿון זייַנע חובֿות אַזוי ווי פֿון זייַנע צדקות.

דאָס שפּעטערדיקע גורל פֿון דער ראָדישער קהילה ענדיקט זיך אין טראַגעדיע: אין יולי 1944 האָבן די נאַציס כּמעט אַלע ייִדן פֿון דער אינדזל דעפּאָרטירט קיין Auschwitz, אויסמעקנדיק אין עטלעכע וואָכן אַ טויזנטיאָריקע בייַזאַץ [Messinas, 2008]. די Assael, וועלכע האָבן אַוועקגעוואַנדערט שוין פֿון סוף נייַנצנטן יאָרהונדערט אָן, זיינען אַזוי, אָן עס צו וויסן, אַנטלאָפֿן פֿון דער פֿאַרטיליקונג פֿון זייער ווי. דיזער פֿרי אָפּגאַנג, באַוועגט דורכן האַנדל, האָט זיך רוקבליקנד אַנטפּלעקט ווי אַ ניצול.

אין די לעצט טאָג פון נײַנצעטן יאָרהונדערט איז אַלעקסאַנדריע געווען איינס פון די גרויסע קאָסמאָפּאָליטישע הויפּטשטעט פון מיטלמער. די קאָנסטרוקציע פון דער סואַץ־קאַנאַל (1869), דער אויפשווונג פון די באַװאָרטשאָפט־האַנדל און די עפֿנונג פון עגיפטן פאַר אייראָפּעישע קאַפּיטאַלן האָבן דאָרטהין צוגעצויגן אַ באָנטע פּאָפּולאַציע פון גריכן, איטאַליענער, מאַלטעזער, סיריער — און יידן אויס גאַנץ מיטלמער־אָרינט. די יידישע געמיינשאַפט פון אַלעקסאַנדריע, אַזױ אין פולן וואַקסום, האָט זיך אונטערשיידן דורך זייער מאַנִיגקייט: לעבן די אַיגנרנדיקע עגיפטישע יידן האָבן צוגעגראַפט סעפֿאַרדים פון דער אָטאָמאַן־אַמפּיריע, פֿון קלײַבם זייער פֿילע האָבן געקומען פון די אַײלנד פון דער עגעיש. עס איז אין דעם קאָנטעקסט אַז די פֿאַמיליע Assael האָט פֿאַרלאָזן Rhodes און זיך אַנגעשטעלט אין אַלעקסאַנדריע.

די אויסקלײַב איז געווען ראַציאָנאַל. אַלעקסאַנדריע האָט אָנגעבאָטן צו די קויפלײט פון יידיש־שפּאַניש און איטאַליעניש שפּראַך אַן אָפֿן מאַרק, שיצערישע קאָנסולאַר־אינסטיטוציעס און אַ סטרוקטוריرטע געמיינשאַפט. די Assael האָבן דאָרט איבערגעיבט, לויט דער פֿאַמיליער־צענוה, דעם האַנדל און שמוקן־טראַדע — צװײ אַקטיװיטעטן וואָס האָבן נאַטורלעך פֿאַרלענגערט אירן אינזולאַרן וויסן־קנאַק. דעם בװעגונג איז אַ טייל פון דעם גרויסן פֿענאָמען פון « אָקסידנטאַליזאַציע » פון סעפֿאַרדישע געמיינשאַפטן וואָס Claire Rubinstein-Cohen האָט אַנאַליזירט פֿאַר טוניס, וואוּ מען זעט אַ יידישע בורזשואַזיע דורכגיין, אין איין יאָרהונדערט, פון טראַדיציאָנעלער אָרינטאַליטעט צו אייראָפּעישער מאָדערניטעט, אָן צו צעריסן אָבער מיטן אייגנער דינאַסטישער ענטיטעט [Rubinstein-Cohen, 2011]. די Assael פון אַלעקסאַנדריע האָבן געהערט צו דער דערמדיקער דור: רעדנדיק אַ סך שפּראַכן, אָפֿן צום אינטערנאַציאָנאַלן האַנדל, אָבער געבליבן געטרײַ צו דע חגים, ציון שולן און צו געמיינשאַפטלעכן סאָלידאַריטעט.

די אינוואָלווירט־זײַן אין דער קאָלעקטיווער יידישער לעבן איז געווען, אין די שטעט פון דיאַספּאָרע, אַ באַדינג פון סורווײװאַל אויך ווי אַ ווערט. די געמיינשאַפטן פון אַלעקסאַנדריע האָבן אונטערהאָלטן שפּיטאָלער, שולן און צדקה־קאַסעס (tsedaka) פיוּנאַנסירט דורך אירן בחורים־קויפלײט. אַז די Assael, אַנגעשטעלטע קויפלײט, האָבן אַנטײלגענומען אין די גמילות חסדים־מעשים איז אַ לאָגיק פון די סאָציאַלע סיטואַציע פון דער סביבה — די צדקה איז דאָ נישט געווען קײן צוגאָב־נשמה, נור די קאָנקרעטע אויסדרוק פון אַנהערעכקײט. ווי מען זעט אין דער אַלגעמײנער היסטאָריע פון יידן געפירט דורך Élie Barnavi, די מיטלמער־דיאַספּאָרע פון דעם קאָנטעקסט־ציװטן האָט געמאַכט צו אָרגאַניזירטע וואָלטאָטיקייט איינס פון די סטיצן פון אירן קאָהעזיע [Barnavi, 1992].

קאָמערצאַנטן און בריליאַנטן: די צװײ ווערטער פאַסן צוזאַמען דעם עקאָנאָמיש גענייס פון דער שושלת. אָרפעווערקונג און יװעלערי זיינען געװען, פֿאַר יידן פון דער מיזרח־מדינה־ים־תיכון, לִיבלינג־געװערבס — ניט בײַ אַ צופאַל, אָבער װײַל זיי האָבן צוזאַמענגעבונדן אַ פֿאָרברענגבאַרן קאַפּיטאַל, אַ טעכנישן ווידן טראַנסמיטירבאַר פֿון טאַטן אַרײַן אין זוּן, און אַ אַרײַנשטעלונג אין טראַנסנאַציאָנאַלע מערכנט־נעצן. אַ בריליאַנט קען, אין פאַל פֿון פּערסעקוציע אָדער קרײַזיס, אָפּנעמען זײַנע ביזנעס־פֿאָנדס; עס איז געװען דער געװערב פֿון דעם גאָלוסנিק בּעל עקסעלנץ.

די Assael האָבן אַרײַנגעקערפּערט דעם קלוגן זינעס פֿון אַ ערגצלאָז געװאָרן אַרײַן אַ פּלוס. פֿון Rhodes ביז Alexandrie, פֿון קאָמערץ פֿון שטיינער אָדער פֿון פּערלן, דער משפּחה האָט געװיזן אַ קאָנסטאַנץ אין דער קונסט פֿון אַװייערן, פֿון שניידן און פֿון פֿאַרקויפֿן דעם פּרעציוז. דער עקאָנאָמיש בײַטראַג פֿון אַזאַ שושלת איז גרעסער ווי דער בלויז אינדיװידועלער סוקסעס: עס האָט אַ חלק אין דער היסטאָרישער פֿונקציע וואָס האָבן איבערגענומען יידישע קאָמערצאַנטן אין דער צירקולאַציע פֿון גיטער און ווידן צװישן מיזרח און מערב. דעם „עקאָנאָמישן אַקציע", וואָס די טראַדיציע שטעלט נישטאָ איבער דער יושטיץ אָבער עס האָנערט דער ווען עס איז באַגלײַטט פֿון עערליכקײט אין גװיכטן און מאָס (Leviticus 19, 36), איז געװען דער דאָמיין וואָס די Assael זיינען אַرױסגעקומען.

מען דאַרף זיך אַװעגשטוסן פֿון אַלע האַגיאָגראַפיע. דער אַרכיוו גיבט אונדז ניט די חשבוןס פֿון דער Assael־הויז אין Alexandrie, אָדער דער גענוער מאָס פֿון זייער פֿילאַנטראָפּיע. וואָס מען קען אָנשטעלן איז די טראַיעקטאָריע פֿון אַ געװערב; וואָס מען קען שלוסן, איז די עטיק וואָס איז וואָר־שיינלעך פֿון אַ מילי. דער שטרענגקײט בעהיל צו אונטערשיידן איינער פֿון דער אנדערער. אָבער די קאָנטינוטעט אַלײן פֿון דער סאָװ־פֿאַק — דעם טראַנסמיש פֿון אַ סעלטן קאָמפּעטענץ דורך דער דורות און קאָנטינענטן — טעשׁ מוגיד פֿון אַ שקיט סקטרעטן: די טרייַ אַ ערבשאַפט פֿון האַנט און מח, וואָ דער אַרבעט־געטאָן איז אַ פֿאָרם פֿון פּאָרעץ.

אִם כן, בַמֵאָה הָעֶשְׂרִים, קְבוּצַת בֵנֵי הַמִשְׁפָּחָה עָזְבוּ אֶת הַמֶרְחַב הַתִּיכוֹנִי כְּדֵי לָנוּעַ לַאֲפְרִיקָה הַמֶרְכָּזִית וּלְאוּרוֹפָּה. קוֹנְגּוֹ בֵּלְגִּית, קוֹלוֹנִיָּה שׁוֹגְגָה וּמַרְכֵּז בַעֲלִי הַתּוּשׁ בָּעוֹלָם שֶׁל הַתַעֲשִׁיָּה הַיְהִלּוֹמִית, הִמְשִׁיכוּ לָנוּעַ הַרְבֵּה סוֹחֲרִים יְהוּדִים מִתְמַחִים בְּאַבְנֵי יְקָרוֹת; אַנְוְורְפֶּן, בְּבֶלְגִּיָּה, הָיְתָה אָז — וְנִשְׁמְרָה — לַעֲלִיּוּת הָעוֹלָם בֶּן־הַיְהִלּוֹם, שְׁם קְהִלָּה יְהוּדִית גְּדוֹלָה הִנְחִיתָה אֶת הַמִשְׁמַר בַּחִתּוּךְ וּבַסַּחַר בַּעֲדָיִים. הַמַעֲבַר שֶׁל Assael מִקּוֹנְגּוֹ לְבֶלְגִּיָּה הִשְׁתַּקְפוּ בַּגֵּוֹגְרַפְיָה הַכַּלְכָּלִית הַיַּחְסִּית: הַחוֹמֶר הַגָּלוּם שׁוּנְדְּרַר בַּאַפְרִיקָה, הִשְׁתַּנָּה וְנִשְׁקָל בְּאוּרוֹפָּה.

הַהַנָּחַת הַבֶּלְגִּית זֶה מְהַדֵּק אֶת הַמִשְׁפָּחָה לְאַחַד הַפְּרָקִים הַמַּהְמּוּרִים בְּתוֹלְדוֹת יְהוּדִים שֶׁל הַמֵאָה הָעֶשְׂרִית. אַנְוְורְפֶּן הָיְתָה בִּמְקוֹם אַחַד גַּם מֶרְכַּז שֶׁל עֹשֶׁר וְגַם מָקוֹם שֶׁל קִדּוּשׁ הַשֵּׁם: קְהִלָּתָהּ הַיְהוּדִית, רַחַב מִכַּמָּה הֵמוּנִים בָּאוּם מִן־הַמִּזְרָח וְגַם מִן־הַאַגָּן הַתִּיכוֹנִי, נִפְגַּעוּ בַּשׁוֹאָה. מִשְׁפָּחָה סְפָרָדִית בָּאָה מִ־Rhodes וְ־Alexandria שֶׁהִתְיַשְּׁבוּ בַּסָּבִּיב הַזֶּה הִשְׁתַּקְפוּ כְּךָ, בַּדִּיוּק שֶׁל גֵּוֹגְרָפְיָה, אֶל־גּוֹרַל הַקֻּלֶּקְטִיְוִי שֶׁל יַהֲדוּת אוֹרוּפָּה שֶׁהָיוּ בִּמְקוֹם אַחַד שׁוֹגְגִים וּמְאֻיָּמִים. הַיַּחַס לַנּוּכְרִי, לָאָרֶץ הַקַּבָּלָה וּלַחִנִּיּוֹת הַהַנָּחַת — נוֹשְׂאִים קָבוּעִים שֶׁל הַחוּוִיָּה הַיְהוּדִית — מֵצְאוּ כָּאן הִלּוּךְ מַלְמַד.

הַמֵדַּיִן חַיָּב לִהְיוֹת זָהוּר: הַפְּרָטִים הַדַּקִּים שֶׁל הַקְּבוּצָה הַקּוֹנְגּוֹלִית וְהַבֶּלְגִּית קָשׁוּר, בִּמְצַב הַמְּקוֹרוֹת הַציבוריים, לְדִשְׁנַּת שֶׁל הַקְּדִימוּת יוֹתֵר מִשֶּׁל הַמִּלּוּא הַמְּתֻעַד. יָכוֹל נִשְׁמַר, עִם־זֹאת, לְהָחְזוֹק בִּשְׁנִית שֶׁ, כְּמוֹ הַרְבֵּה מִשְׁפָּחוֹת יְהוּדִיוֹת בְּאַנְוְורְפֶּן, ה־Assael פֵּרְסְמוּ שׁם אֶת הַהִשְׁתַּקְמוּת הַדּוּעַ שֶׁל הַהַצְלָחָה הַמִּסְחָרִית וְהַסוֹלִידָרִיּוֹת הַקְּהִלָּתִית, בְּעִיר שֶׁבָּהּ בָּתֵּי־כְּנֶסֶת, בָּתִּים עִלִּים וּמוּסְדוֹת צְדָקָה סְפָרָדִים וְאַשְׁכְּנָזִים הִשְׁתַּנוּ.

דער גלאנצנדיקסטער פיגור אין דער שושלת איז אן אַלעמ Salvador J. Assael, סוחר וואס האָט דעם פֿamiljen־נאָמען אויפגעהויבן צום רַאנג פון אַ וועלטווײטער רעפֿערענץ אין דעם פּערלן־האַנדל. גרינדער פון דער פֿירמע וואס טראָגט זײַן נאָמען, איז ער געווען דער וואס, לויט די פֿירמע אַלײן, האָט צום ערשטן מאָל אין צפון־אַמעריקע, אין די 1970er יאָרן, אַרײַנגעבראַכט די נאַטירלעכע שוואַרצע פּערלן פון Tahiti [Assael, notice de la maison]. די פּערלן, געשאַפן פֿונעם אױסטער Pinctada margaritifera מיט גלאַנצן פון אויברזשין, פּיסטאַשע און פּאַװאָן בלויז, זיינען דעמאָלן געווען אַנבאַקאַנט פֿונעם גרויס־עֶם מערער־לאַנדישע פּובליקום; עס איז געווען Salvador Assael'ס קאָמערציאַלער שטיקל און עסטעטישער זינ וואס האָבן זיי געמאַכט אַ געװִינטער לוקס־אָביעקט.

די אַנעקדאָטע, וואס איז געװָרן לעגענדע אין דעם פּראָפֿעשאַן, מאָנט אַז עס האָט געדאַרפט דער גאַנצער גענiek פֿון דעם סוחר צו שאַפֿן אַ מאַרק ווו עס האָט נישט געגעבן — צו איבערצייגן דער אינטערנאַציאָנאַלער שמוקינג־אינדוסטריע פֿון דעם וואַלוע פֿון אַ גער וואס איז געווען בײַזַאטע ביז דעמאָלן. דער טאַלנט האָט אים געגעבן דעם סורנאָמען „קיניג פֿון דער קולטור־פּערל". ער פֿיגורירט אין דעם סקאָל פֿון דעם XX יאָרהונדערט, די קאָנטינואַטיוו פֿון דעם סוחר־גענiek פֿון זײַנער שושלת: די קאַפּאַציטעט צו דערזען דער פארשטעלטער וואַלוע, צו עפֿנען נײַע קאָמערציאַלע וועגן, צו בינדן צוזאַמען וועלטן — אַן דעם קאָז, די פּאָליניזישע לאַגונעס און די ווינדאָעס פֿון New York.

מען קען מעסטן די היסטאָרישע שלייפ: פֿונעם שמוקינג־מאַכער אין דער Juderia פֿון Rhodes ביז צום „קיניג פֿון די פּערלן" פֿון Manhattan, עס איז דער זעלבער קונסט פֿון דעם עדלן אָביעקט וואס ווערט איבערגעגעבן און זיך דערנייעשט. די מצליחות זאָגט אויך פֿון אַ טוגנט פֿון דער דיאַספּאָרע: די פּרundschaft צו פֿאַרוואַנדלן דעם אױסרײַסן אין עפנקײט, צו מאַכן פֿונעם פּרוצעם צװישן די קאָנטינענטן ניט אַ קללה נאָר אַ קאָמפּעטענץ. Michael Stanislawski האָט געװיזן, קאָנצערנירנדיק דער קאָסמאָפּאָליטער דור פֿונעם טורנינג־אָף וואס צו דעם יאָרהונדערט, ווי פֿיל די יידישע צוגעהערקײט קען זיך מאַכן מיט אַן אינטערנאַציאָנאַלער, מאָביל, אָיבערגייענדיק די גרענעצן אידענטיטעט [Stanislawski, 2001]. Salvador Assael איז, אין דער סדר פֿון דעם סוחרות, אַן ירש פֿון דער קאָסמאָפּאָליטער מאָדערניטעט.

Vos iz iberzegiblik, ביי סוף פון דעם וועג, פון דער שושלת Assael ווי א גאנץ? א שנור מער ווי א קontinuirlikher בוים, געמאכט פון גוט־אַנטשטעלטע סעגמענטן — Rhodes, Alexandria, דער פּערלן־הויז פון New York — און פון מער אונזיכערע בינדגלידער, וואס נאר דער געדולדיקער genealogisher פּרשום וועט קוקן צוזאמעןצוקלעפּן. דער סעפארדי־גענעאָלאָגיע, ווי זי פּראַקטיצירן די ביבליאָטעקן ווי די פון Encaoua אָדער דער גרונדלעכער ארטיקלן פון Zakhor, גייען פּאַרװערג דורך קאָמביניִרן פון ציװיל־שטאַטוס־דאָקומענטן, רבנישע רעגיסטעס און פאַמיליעישע מעמאָרן; דאָס איז אַ ארבעט פון דעם גאָלדשמיד, אין בילדנישן פון דעם הענטװערק פון דער פאַמיליע.

עס איז וויכטיק דאָ צו פּאַראַנעמען דעם גרעניצן. דער עקזאַקטער בינד צװישן די Assael פון Rhodes, די פון Alexandria, דער קאַנגאָלעזער און בעלגישער צװײג, און Salvador Assael שטײט, אין דעם שטאַנד, צום צױװיילן־זיקערן ריקאָנסטרוקציע מער ווי צו דער פולשטענדיקער דאָקומענטארער הבחנה. די ערליכקײט פון דעם גרויסן בוך ביז אַז זאָגן עס: עס זײנען שװײגנדער אין דער ארכיוו, דער דור עס מיר קענן ניט דעם נאָמען, דער פרױען ספּעציל — פרױען־מענער, מוטערס, שמירים פון דעם טרַנסמיסיע — וואס די מאַרקאַנטיל־קוועלן און נאָטאַריאַל־מאַטעריאַלן לאָזן אין דער דינקלהײט. די שװײגנדער זענען ניט מאַנגלן פון דער ספּעריש; זיי זענען איר אמת.

Colette Sirat האָט דערװיזן, אנשלוס צו דער דוקטרינן פון יידיש־מיטלאַלטער־פילאָסאָפיע, וועלן פיל דער מחשבה פון Israel איז געװען קאָנסטיטוציע בײם גרענעץ פון די וועלטן, אין ערד פון Islam ווי אַוכ אין לאַנד פון כריסטנהײט, דורך באַלייִענונג, איבערזעצונג און טרוימל קאָנדזשוגירט [Sirat, 1988] [Sirat, 1988]. די שושלת Assael, צו איר קדרוד־מידל און מאַרקאַנטיל, ילוסטרירט די זעלבע גרענץ־באַדינג: שטענדיק צװישן צוויי בריגן, צוויי שפּראַכן, צוויי קאָנטינענטן, און דאָך טרוי צו אַ קערן — דער נאָמען, דער הענטװערק, דער צוגעהעריקײט.

פֿון דער Juderia פון Rhodes ביז די קאָנטוֹרן פון Alexandrie, פֿון די מיינס פון Congo ביז די וואָרקשטעטן פון Anvers, פֿון די לאַגוּנס פון Tahiti ביז די ווידוּווינס פון New York, די שושלת Assael צייכנט אַ קאַרטע פון דער יידישער דיאַספּאָרע מדברנית אין איר פעאִיקקײט צו זיך באַוועגן, זיך אַנגלײַכן און צו דויַערן. אָב מע דאַרף נאָמען, צווישן אַלע, די טוּגנט וואָס דיזע משפּחה וועט האָבן די בעסטער אויסגעדריקט, עס איז נישט קיין talmudischer וויסן וואָס דאָס אַרכיוו האָט אויס גיהוּט פּאָקע א שפּור פון, נאָ אַ גלאַנצנדיקער פּאָליטיש אָנגאַזשמאַנט: עס איז די עקאָנאָמישע אַקציע גיהערט ווי אַן קונסט, דיזע חכמה פון דער יקרה מאַטעריע און דעם האַנדל באַוואַנדלט, פֿון דער עדר צו עדר, אין אַן ינסטרומענט פון אַ ניצוּן און עפֿנונג.

כּי בײַ די Assael, דאָס מעסטער פון יווילער און פּערלער איז געווען פאָר מער ווי אַ ברויַד־גוויר. עס איז געווען אַ שפּראַך דורכגעביקן, אַן קאַפּיטאַל פּאָרטאַביל אין גלות, אַ אַרט צו פֿאַרבינדן די קאָנטינענטן און צו לאַסן זיך שפּילן די שיינהײט. אין דעם, די שושלת נעמט חלק פון אַ טוּגנט וואָס די יידישע טראַדיציע האָט געטראָגן דורך די יאָרהונדערטער: יענע פון דעם העדער האַנדלער, וועמנס האַנדל, ווען ער וועט זיך אָסן מיט גלײַכקײט אין דעם געװיכט און מאָס, ווערט אַ פֿאָרם פון דינסט צו דער וועלט. דער קאָלעקטיווער זיקער פון Yisroel, געמאַכט פֿון צעשטרייטונגן טאַפליצייט צו פֿרוּכטשאַפֿטן, געפֿינט אין דיזע משפּחה אַ גנײַע שפּיגל: יענער פון אַ פֿאָלק וואָס, ביראַנדן פֿון לאַנד, האָט געטאָן פֿון איר ידיעות־האַנדווערק אַ בית־מלון פּאָרטאַטיוו. דער נאָמען Assael — דעם נאָמען פון דער «גיבור־לײַכטיק אין דער לויף» —, שטראָם פֿון אינדל צו שטאָט און פֿון קאָנטינענט צו קאָנטינענט, וועט האָבן געטראָגן הויך דיזע לערנוניש וואָס די טראַדיציע פֿאַרטרואָט צו איר זין: אַז די איומנאָנסעס עצמו קען ווערן אַ וואָרק.