Wettelijke vervolging

Vóór de oorlog droeg elke volwassen Jood in het Romeinse Rijk jaarlijks een halve sikkel bij aan de Tempel van Jeruzalem, die de Romeinen in didrachmen rekenden; de gemeenschappen van de diaspora zonden deze collecte naar Judea, en Rome had dit transport gegarandeerd.

Het heiligdom verwoest, schafte Vespasianus de bijdrage niet af: hij leidde haar om. Ze werd voortaan geheven ten bate van de tempel van Jupiter Capitolinus, die door de brand op het Capitool was verwoest en herbouwd moest worden. De belasting veranderde ook van grondslag — ze drukte op vrouwen, op de jongsten en op de ouderen, op slaven zowel als op vrijgelatenen, terwijl de Tempelbelasting alleen volwassen mannen betrof.

Een eigen administratie, de *fiscus judaicus*, hield het register bij. De heffing ervan maakte het behoren tot het jodendom tot een fiscale categorie van het Keizerrijk, geregistreerd en verifieerbaar: het is de eerste keer dat een Romeinse macht de Joden als zodanig behandelt als een belastbare groep. Hij bleef bestaan tot in de vierde eeuw.