Verdrijving; verdrinking van passagiers door een kapitein

Edouard Iᵉʳ gelastte dat alle Joden van Engeland het koninkrijk vóór Allerheiligen moesten verlaten. Het is de eerste algemene en definitieve verdrijving uit een westerse staat, en zij werd het model voor de daaropvolgende.

De Engelse gemeenschappen waren methodisch geruïneerd: het Statuut van de joodse gemeenschap had hen het uitlenen op rente verboden zonder hen een ander beroep te openen, de koninklijke belastingen hadden hun reserves opgeslokt, de processen wegens het bijvijlen van munten hadden het bezit van de veroordeelden weggenomen. Er resttte nog de confiscatie van de vorderingen en de huizen, wat de Kroon deed.

Het vertrek verliep via de havens in het oosten. De kronieken vermelden dat een kapitein, die bij laag tij anker had gegooid op een zandbank in de Theems, zijn passagiers uitnodigde de benen te strekken, alleen aan boord terugkeerde en hen met het tij liet verdrinken; hij werd berecht en gehangen, wat alleen vermeld wordt omdat het uitzonderlijk was.

Geen enkele joodse gemeenschap werd in Engeland getolereerd gedurende drieënhalf eeuw, tot de pogingen van Menasseh ben Israël bij Cromwell.