« Saladijnse tiende »: de Joden van Engeland belast met een kwart van hun roerende goederen, die van Frankrijk met buitengewone bedragen, ter financiering van de Derde Kruistocht

Om de Derde Kruistocht te financieren, hieven de vorsten van Engeland en Frankrijk de « Saladijnse tiende », een heffing van een tiende op de roerende goederen en inkomsten van christenen. De Joden werden apart behandeld: van hen werd een veel hoger aandeel gevraagd, een kwart van hun roerende goederen in Engeland.

Het contrast was voor iedereen zichtbaar en werd als zodanig ervaren. Het voedde, het jaar daarop, het geweld tijdens de kroning van Richard in Londen en vervolgens de reeks massamoorden in de winter en het voorjaar, waarvan York het eindpunt vormde.

Deze uitzonderlijke belastingheffing is het kenmerk van de joodse conditie in het twaalfde-eeuwse Westen: een reële koninklijke bescherming, die betaald moet worden, en waarvan de prijs stijgt telkens wanneer de vorst geld nodig heeft — dat wil zeggen telkens wanneer hij ten oorlog trekt.