Bloedbad op Palmzondag, gevolgd door de verjaging van de overlevenden door abt Samson

Bury St Edmunds herbergde een groot klooster en een joodse gemeenschap die onder de bescherming van de abt stond. Op Palmzondag viel de menigte de joodse wijk van de stad aan.

Abt Samson, beschreven door Jocelin de Brakelond, verkreeg daarna van de koning de verdrijving van de overlevenden uit de stad en haar omgeving, op grond van het argument dat alles wat zich daar bevond toebehoorde aan de heilige Edmond en dat de Joden dit erfgoed niet mochten delen. Het is een van de vroegste lokale verdrijvingen in Engeland, een eeuw vóór de algemene verdrijving.

De abdij had bovendien de verering bevorderd van een kind, Robert, wiens dood zij aan de Joden toeschreef, naar het voorbeeld van Norwich. Deze lokale culten, ontstaan in de twaalfde eeuw in Oost-Engeland, leverden voor heel Europa de grondvorm van de beschuldiging van rituele moord.