Fiscale vervolging van Richard Leeuwenhart

De Joden van Engeland waren, sinds de Normandische verovering, in juridische zin het eigendom van de koning: hun bezittingen kwamen bij hun dood aan hem toe, en hij kon hen belasten zonder enige vergadering te hoeven raadplegen. Richard, en daarna zijn broer Jan, maakten zonder maat gebruik van deze bevoegdheid om de kruistocht en het koninklijk losgeld te financieren.

De kroon richtte daarvoor een eigen orgaan op, het Exchecker of the Jews, belast met het registreren van schulden, het innen van vorderingen en het inbeslag nemen van nalatenschappen. Elke lening die een Jood verstrekte, werd in tweevoud vastgelegd in een arke die in aangewezen steden werd bewaard: de koning wist dus op elk moment wat elk van zijn Joodse onderdanen waard was.

Dit systeem maakte van Engeland het koninkrijk waar de belasting op de Joden het zwaarst en het best gedocumenteerd was in Europa. Het putte hen in een eeuw uit: toen Eduard hen verdreef, viel er nauwelijks nog iets in te nemen.