Vervolging door Domitianus

Domitianus hief de *fiscus judaicus* innen met een hardvochtigheid waarvan Suetonius zegt in zijn jeugd getuige te zijn geweest: een oude man werd voor de procurator en een talrijke vergadering onderzocht om vast te stellen of hij besneden was. De belasting trof voortaan twee categorieën die de wet niet duidelijk omschreef — zij die als Jood leefden zonder dit te verklaren, en zij die hun afkomst verborgen hielden.

In het laatste jaar van zijn bewind liet de keizer zijn neef, de consul Flavius Clemens, ter dood brengen, en verbande zijn vrouw Flavia Domitilla naar een eiland, onder de beschuldiging van « atheïsme » — de aanklacht die men, volgens Dio Cassius, richtte tegen hen die naar joodse gebruiken overhelden. Verscheidene anderen ondergingen dezelfde aanklacht.

Na de moord op Domitianus in Rome liet Nerva munten slaan met de vermelding van de afschaffing van de kwaadwilligheid van de *fiscus judaicus*: de belasting bleef bestaan, de verklikkerij hield op. Dit is de enige Romeinse muntslag die het einde van een vervolging herdenkt.