Tiberius verwijdert Joden uit Rome; 4.000 vrijgelatenen gedwongen ingedeeld en naar Sardinië gestuurd (Tacitus, Flavius Josephus, Suetonius)

Onder Tiberius was een joodse gemeenschap al meer dan een eeuw in Rome gevestigd, geconcentreerd op de rechteroever van de Tiber en genietend van het recht haar eredienst te beoefenen. De senaat stemde voor haar verdrijving in hetzelfde jaar dat zij de Egyptische culten verjoeg, in een beweging van religieuze ordening gericht tegen de « vreemde bijgeloven ».

Josèphe verbindt de maatregel aan een oplichterij: vier Joden zouden de giften van een bekeerde patricische vrouw, Fulvia, bestemd voor de Tempel van Jeruzalem, hebben verduisterd. Tacitus zegt er niets over en presenteert een principebeslissing. De mannen in wapenbare leeftijd werden met dwang ingelijfd en naar Sardinië gestuurd om de banditisme te bestrijden — een eiland met een slechte reputatie voor ongezondheid, waar men verwachtte dat zij zouden sterven.

De verdrijving was van korte duur: de gemeenschap wordt opnieuw aangetroffen in Rome onder hetzelfde bewind, en de joodse catacomben van de stad getuigen van haar continuïteit over meerdere eeuwen.