Filips II Augustinus annuleert de schulden die aan Joden verschuldigd zijn tegen een vijfde betaald aan de schatkist, inleiding tot de uitzetting het volgende jaar

Philippe Auguste, die kort tevoren de troon had bestegen, had geld nodig. Bij ordonnantie schafte hij de schulden af die de christenen van zijn domein aan de Joden verschuldigd waren, op voorwaarde dat de schuldenaars een vijfde deel van het bedrag waarvan zij werden bevrijd aan de koninklijke schatkist zouden betalen.

De operatie was tweeledig: zij ruïneerde de geldschieters en verrijkte de kroon, terwijl zij de koning tegelijk de reputatie van een vroom vorst bezorgde. Zij ging de verdrijving van de Joden uit het koninklijk domein van Frankrijk, dat het jaar daarop werd uitgevaardigd met confiscatie van onroerend goed, slechts kort vooraf.

Dit mechanisme — vorderingen annuleren, een deel innen, vervolgens verdrijven en in beslag nemen — werd vervolgens door andere vorsten toegepast, zowel in Engeland als in Frankrijk. Het verklaart waarom de middeleeuwse verdrijvingen zo vaak volgen op een periode waarin de gemeenschappen naar het kredietwezen waren gedreven.