Vervolgingen onder Robert de Vrome ; verbanningen uit Mainz (1012) ; geweld in Limoges, Rouen

Het bewind van Robert de Vrome valt, zowel in Frankrijk als in de Rijnstreek, samen met de eerste golf van grootschalig geweld tegen joodse gemeenschappen in het Westen — een halve eeuw vóór de kruistocht.

Een Hebreeuwse tekst die bekendstaat als het *Decreet van 1007* verhaalt van de arrestatie van vooraanstaande leden, het voorstel van de doop of de dood, en de gezantschap van een zekere Jacob bar Yequtiel bij de paus om de vervolgingen te doen staken. In Limoges sommeerde de bisschop de gemeenschap te kiezen tussen bekering en vertrek; in Rouen was het geweld het werk van rondtrekkende benden. In Mayence verdreef keizer Hendrik II de gemeenschap; de zoon van Rabbenou Gershom, « het Licht van de ballingschap », behoorde tot degenen die de doop ontvingen, en zijn vader betreurde hem als een dode.

De christelijke kroniekschrijvers verbinden deze vervolgingen met een gerucht uit het Oosten: de vernietiging van het Heilig Graf door kalief al-Ḥākim, waarvan men de Joden beschuldigde de aanstokers te zijn geweest. De verdrevenen keerden binnen enkele jaren terug, en Gershom sprak het verbod uit om iemand zijn doop te verwijten die terugkeerde.