Massacres van de Eerste Kruistocht in de Rijnstreek

De oproep tot de kruistocht was niet tegen de Joden gericht. De benden die zich in zijn kielzog vormden, buiten het bevel van de vorsten om, besloten anders: alvorens het graf van Christus te bevrijden, moesten volgens hen de nabijere vijanden worden afgerekend.

De troepen van Emicho de Flonheim trokken in de lente het Rijndal op. In Spire beschermde de bisschop de gemeenschap en liet hij moordenaars terechtstellen. In Worms, in Mainz, zochten de Joden hun toevlucht in de bisschoppelijke paleizen, die werden bestormd. Daar beschrijven de Hebreeuwse kronieken wat zij *qiddoush ha-Shem* noemen: hele families die de dood verkozen boven de doop, vaders die hun kinderen voor het altaar doodden. In Regensburg werden mensen met geweld gedoopt in de Donau; Keulen, Trier, Metz, Neuss, Xanten, Eller en Praag kenden gelijksoortige taferelen.

Keizer Hendrik IV, afwezig in Duitsland, stond bij zijn terugkeer de gedoopten toe tot het jodendom terug te keren — tegen het advies van tegenpaus Clemens III. Het Rijnland bleef het studiecentrum dat het was, maar het jaar 1096 werd opgenomen in de Ashkenazische liturgie: de lijsten van martelaren die bij het *Av ha-raḥamim* worden voorgelezen bewaren er de herinnering aan.