XVIe eeuw n.Chr.

person associated with Hebrew manuscripts

rabbijn

Ottoman Talmudic author

Religieus schrijver

rabbijn van Ragusa

Geboren in Fez, bijbelexegeet en talmudische geleerde, auteur van Korban Aharon (commentaar op de Sifra).

Italian Talmudist

Kabbaliste geboren in Fès, gemigreerd naar Hebron, auteur van Hesed le-Abraham en een commentaar op de Zohar.

Italiaanse rabbijn en dichter

Geboren in Marokko, geëmigreerd naar Eretz Israël voor 1565. In Safed voegde hij zich bij de kring van Mozes Cordovero en bond zich aan Elie de Vidas; Hayyim Vital rapporteerde onderwijzingen van de Ari die hij van hem had ontvangen. Beroemd om zijn vroomheid en zijn praktijk van tikkun hatzot (hij liep 's nachts door Safed om de gemeenschap tot rouw om de Shekhina op te wekken). Hem wordt de compilatie van de Zohar Hadash toegeschreven, een verzameling teksten van de kabbалisten van Safed.

Staat op de lijst van rabbinen van Cremona. Geen behouden werk wordt door de geraadpleegde bronnen voor hem geattesteerd.

Kabbalist uit Italië verbonden aan Safed, commentator van de Zohar en de Klaagliederen.

Leider van de Spaanse joodse gemeenschap in het koninkrijk Marrakech, minister van de eerste saadische sultan, die hij in 1549 adviseert Fès in te nemen; hij behaalt vele voorrechten voor zijn geloofsgenoten. Zijn broers Samuel (financier van het hof) en Isaac controleerden de buitenlandse handel van Marokko. De familie, van Spaans-Portugese oorsprong (Toledo, 13e eeuw), verspreidde zich vervolgens naar Marseille, Hamburg en Amsterdam.

Jewish philosopher (1570–1635)

Talmudist beroemd om zijn Lehem Mishneh, commentaar op de code van Maimonides.

Meester van de Munt van Caïro onder Selim I, figuur van het Poerim van Caïro (1524).

Geleerde en arts van Algiers, auteur van de anthologie Omer ha-Shikha (Livorno, 1748).

Rabbijn uit de 16e eeuw

Rabbijn van de Renaissance, hij studeerde in Venetië (onder Élie Levita en arts Vittore Trincavella) en was daarna corrector voor de drukkerij Bragadin voordat hij rabbijn werd in Cremona en Verona (1584-1592), waar hij een gerenommeerde yeshiva leidde. Hij is vooral bekend om zijn Toracommentaar Minhah Belulah (Verona, 1594), gebaseerd op de midrashim, die een getuigenis bevat van de autodafé van de Talmud in 1553.

Italiaanse encyclopedist (1542–1612)

Talmudist uit Lemberg, voorzitter van de Raad van de Vier Landen, auteur van Eitan ha-Ezrachi.

Duitse rabijn

Nobele Portugese Maraan geboren in Lissabon, eerst consul en betaalmeester van Spanje in Antwerpen, hij settelt zich in Hamburg waar hij en zijn zonen worden besneden (ca. 1648), openlijk teruggaand naar het jodendom. Leider van de Hispano-Portugese gemeenschap van Hamburg, minister-resident en financier van koningin Christina van Zweden; filantroop (schenking van 15 000 mark voor de oprichting van een synagoge in 1659, oprichting van liefdadigheidsinstellingen).

Arts, filosoof en kabbalist, auteur van een Joods catechismus uit de Renaissance.

Talmudist en dayan van Saloniek, auteur van Ahot Ketannah.

Italiaans-Joods polyhistor (1544–1599)

Een van de grootste artsen van de 16e eeuw, afkomstig uit een marraanse familie genaamd Chabib (= « Habib », vertaald naar het Latijn als Amatus, « bemind »). Opgeleid te Salamanca, oefende hij te Antwerpen, Ferrara en Ancona uit voordat hij zijn leven eindigde te Saloniki waar hij openlijk naar het jodendom terugkeerde. Hem worden baanbrekende waarnemingen over de kleppen en de bloedsomloop toegeschreven.

Afkomstig uit een familie van conversos van Portugese herkomst vervolgd door de Inquisitie, jodendom in het geheim uitoefenend. Auteur van ongeveer veertig toneelstukken en talrijke teksten in vers en proza, waaronder "Academias morales de las musas" (1642) en "El siglo pitagórico y vida de don Gregorio Guadaña" (1644), gepubliceerd tijdens zijn ballingschap in Frankrijk. Hij keert openlijk terug tot het jodendom in Nederland, wordt in effigie gestraft op een autodafé van Sevilla in 1660, en sterft in gevangenis in Sevilla in 1663.

born 1595; died 1663

Italiaanse rabbijn

Geleerde en arts, auteur van Me'or Enayim, pionier van Joodse historische kritiek.

Italiaanse halakhistisch geleerde uit de 16e eeuw, leerling van Nathaniel Trabotto en gerespecteerd door Meïr Katzenellenbogen van Padua. Na te hebben onderwezen in Reggio en vervolgens in Pavia (vijftien jaar), was hij rabbijn van Sabbioneta tot zijn dood (1536). Hij correspondeerde over halaka met de grote geleerden van zijn generatie en nam openlijk stelling tegen de avonturier David Reubeni, samen met Abraham ha-Kohen van Bologna. Azoulaï stelt dat hij twee delen van zijn responsa heeft gezien.

Italiaanse rabbijn gewijd te Mantua in 1564, vervolgens aan het hoofd van een jeshiva in Ferrara. Hij nam in 1554 deel aan de conferentie van joodse gemeenschappen in Italië in Ferrara. « Forti » is de Italiaanse vertaling van het Hebreeuwse « Hazak » (sterk), vandaar het diminutief Chaschetto/Hazketto. Hij redigeerde belangrijke teksten (zie werken).

Talmudist, auteur van de Shitah Mekubetzet, omvangrijke verzameling van Talmudie commentaren.

Italiaanse geleerde van Mantua, geprezen als een van de voornaamste predikers van zijn eeuw. Met zijn broers Moïse en Juda was hij een leidend lid van de gemeenschap van Mantua. Als eerste onder Joden betoogde hij het belang van Philo, en hij beïnvloedde het historisch onderzoek van Azariah dei Rossi ; hij was corrector van Arama's Akedat Yitzhak (Venetië, 1565) en plantte een Joodse academie voor hoger onderwijs.

rabbin polonais

Italiaans-Joods arts (1525–1588)

Broers als vluchtelingen uit Spanje na 1492, die door Napels gingen voordat zij naar Constantinopel trokken, waar zij een Hebreeuwse drukkerij oprichtten. Zij drukten daar de Arba'ah Tourim (Tour Orah Hayyim) — een van de allereerste Hebreeuwse gedrukte boeken in het Osmaanse Rijk.

Joodse Asjkenazische wiskundige en astronoom

Nederlandse rabbijn

Italiaanse dichteres

Marokkaanse rabbi uit de 16de eeuw, vermeld naast Moche Anfaoui onder de rabbijnen en notabelen van de mellah van Fès.

Rabbijn en kerkelijk censor

Portugese zakenvrouw en filantrope, een van de meest invloedrijke vrouwen van de Renaissance. Marrana die het judaïsme herontdekte, organiseerde evacuatienetwerken voor verborgen Joden, onderhandelde met de Osmaanse sultan en probeerde een Joodse kolonie in Tiberias te stichten.

Portugese maraan, Duarte de Paz diende eerst koning João III (gedecoreerd met de orde van Christus nadat hij een oog verloor in de oorlog in Afrika), en handelde vervolgens in Rome als eerste aanklager van de Portugese Nieuw-Christenen. Hij behaalde van Clemens VII de intrekking (1533) van de bul die de Inquisitie in Portugal instelde en de vergiffenis van duizenden crypto-Joden. Aangevallen en in 1536 voor dood achtergelaten, beschuldigd van onverschuldigde toe-eigening door zijn medegelovigen, uiteindelijk emigreerde hij naar Turkije.

Kabbalist van Safed, auteur van de Sefer Haredim en het beroemde liturgische gedicht Yedid Nefesh.

Zoon van Gershom Soncino en laatste drukker van de familie. Hij voltooide de 'Miklol' (grammatica van David Kimhi) en publiceerde grammaticale werken in Constantinopel.

De Ranah, halachische autoriteit van Constantinopel, auteur van de responsa Mayim Amukim.

Kabbalist van Safed, leerling van Cordovéro, auteur van het godvruchtig werk Reshit Chochmah.

rabbijn

Talmudist en opperrabbijn van Chełm, verbonden aan de legende van de Golem.

Een van de belangrijkste rabbi's van Rome aan het eind van de 16e eeuw, ook beroemd als arts en filosoof. Hij onderwees Hebreeuws aan Tommaso Aldobrandini, broer van paus Clemens VIII, en assisteerde de geleerde Moses Alatino bij zijn vertalingen van het Hebreeuws naar het Latijn. In 1568, als voorganger van de pauselijke familie, bekeerde hij zich tot het katholicisme en werd scriptor in de Vaticaanbibliotheek, waarvoor hij talrijke Hebreeuwse manuscripten kopieerde (verscheidene van zijn hand worden daar bewaard). Na zijn bekering publiceert hij 'Sacro Settenario raccolto dalle sacre Scritture…' (Napels, 1579) over de symboliek van het getal 7, en 'Salutari discorsi' (Napels, 1582).

Rabbijn en kabbalistische wijze van Worms, genaamd Baal Shem van Worms, commentator van de Zohar.

Talmudist, leidde de yeshiva van Safed na Joseph Caro, auteur van homilistische commentaren.

Arts afkomstig uit een Sefardische medische dynastie van het Iberisch Schiereiland, gevestigd in Amsterdam. Studeerde in Bordeaux. Leidende figuur van de Portugese gemeenschap van Amsterdam: hij financierde de Hebreeuws pers van Menasseh ben Israël en moedigde Rabbi Moshe Rivkash aan om zijn glossen 'Be'er ha-Golah' op de Choulhan Aroukh samen te stellen. Rembrandt en Jan Lievens maakten zijn portret.

Rabbijn en kabbalist van Mantua, leerling van Menahem Azariah da Fano.

victim of the Spanish Inquisition

Geleerde geboren in Safed, zoon van Moshe Cordovero, overdracht van het erfgoed van zijn vader.

Rabbijn en Italiaanse kroniekschrijver, auteur van de kroniek Shalshelet ha-Qabbalah.

De belangrijkste drukker van de familie Soncino. Hij maakte reizen, met name naar Frankrijk, om manuscripten voor druk te verzamelen en zei veel hulp te zijn voor de ballingen uit Spanje en Portugal. Gedwongen Italië te verlaten, installeerde hij zijn drukkerijen in Salonique (1527) en vervolgens in Constantinopel (vanaf 1530), waar hij in 1534 stierf.

Pools diplomaat

Rabbijn en kabbalist van Caïro met de bijnaam Baʽal Nes; werken Be'or HaChaim en Sifsei Chaim.

Rabbijn van Fès onder de ondertekenaars van een Haskamah (rabbijnse verordening) van de Toshavim van Fès in 5286 (1526), betrekking hebbende op het verbod van de Nefiha. Hij behoort dus tot de beslissers van de gemeenschap van Fès aan het begin van de zestiende eeuw.

German rabbi (died 1588)

Kabbalist van Aleppo, leerling van Hayyim Vital in Damascus, auteur van « Mekor Hayyim » over de Choulhan Aroukh.

Rabbi uit Fès die naar Tétouan kwam om de gemeenschap te organiseren, oprichter van een rabbijnse dynastie.

Rabbijn en talmudist van Saloniek (Maharhash), groot wijze van het Griekse Jodendom.

Rabbijn en talmudist van Rome, benoemd tot rabbijn van de Romeinse congregatie in 1620, een positie die hij tot zijn dood bekleedde, volgens de Jewish Encyclopedia.

Benoemd tot rabbi van de gemeente van Rome in 1620, was hij een van de meest eminente talmudisten van Italië in zijn tijd. Fragmenten van zijn literaire activiteit blijven bewaard in de gelijktijdige responsaliteratuur.

Sefardische geleerde actief te Venetië, apologist van de Joodse mondelinge traditie.

Zoon van ballingen uit Spanje, verzamelaar en redder van manuscripten; hij verbleef in Caïro in het huis van de Radbaz en later in Constantinopel waar hij belangrijke historische en polemische verzamelingen uitgaf. Een deel van zijn collectie ging verloren in de brand van 1569.

Rabbijn in Fès, eigenaar van een synagoge naar hem genoemd (geplunderd/verwoest in 1646). Hij behoorde tot de ondertekenaars van de Haskamot (gemeenschapsverordeningen) van Fès van 1584 en 1595, na vestiging van de familie in Marokko volgend op de uitwijzing uit Spanje (1492).

Grieks-orthodoxe rabbijn

Volgens de Encyclopaedia Judaica (artikel 'Arbib'), Isaac ben Arroyo, geboren in Saloniki in de 16e eeuw en bijgenaamd Arbib, is de auteur van sermoenversamelingen: Tanhumot El (1573) en Makhil Kohelet (1597).

Rabbi eerst in Egypte en daarna in Jeruzalem in de eerste helft van de 16e eeuw.

Eerste bekende lid van de Coriat-linie, dayan en kabbalist van Marrakech.

Sefaradische Italiaanse geleerde, auteur van de « Orden de Oraciones » (Venetië, vóór 1583), uitgave van het gebedenboek van Spaanse en Portugese Joden; naam ook gespeld Caballero.

Egyptische rabbijn uit de 16de eeuw, afkomstig uit Venetië. Hij voerde een halakhische controverse met Joseph Caro over de taqqanot van Rabbénou Guershom (verbod op veelwijverij), waarin hij strenger was dan Caro. Een van zijn responsa verschijnt in de verzameling 'Avqat Rokhel van Caro (nr. 130).

Laatste nagid van Egypte (in Caïro), in functie van 1502 tot aan de Ottomaanse verovering van 1517 die een einde maakte aan het negidat. Hoewel van Spaanse afkomst, vestigden zijn directe voorouders zich al in de 15de eeuw te Tlemcen (Algerije). Mecenas van talmudistische studies, hij oefende ook gezag uit over de gemeenschappen in Erets Israël (Jeruzalem), waar hij in 1525 stierf. Hij volgde zijn oom Nathan (Jonathan) Sholal op, nagid van 1484 tot 1502.

Arts en rabbijn van Salonique in de 16e eeuw.

Il più grande cabalista di Safed, fondatore della Kabbalà lurianica. I suoi concetti di Tsimtsoum (contrazione divina), Shevirat ha-Kelim (rottura dei vasi) e Tiqqoun (riparazione) rivoluzionarono la mistica ebraica e influenzarono profondamente l'hassidismo e il pensiero ebraico moderno.

Spaanse dichter en rabbijn

Lid van het gezelschap van het Joodse theater van Mantua, aan de zijde van dramaturg Leone de' Sommi en componist Salomone Rossi. Choreograaf voor het hof van de Gonzaga (dansen van de Ingiusti Sdegni in 1583 voor het huwelijk van Vincenzo Gonzaga, ballet van Pastor Fido in 1598, enz.).

Rabbi van Spaanse origine

Rabbijn van Safed, ordinaas door Jacob Berab, zat in het beth din met Karo en Trani.

Liturgische dichter en kabbalist, auteur van talrijke piyyutim die rond de Middellandse Zee werden gezongen.

Joodse kabbalist, leerling van Isaac Luria (1590–1610)

Palestijnse wiskundige

Zestiende-eeuwse Poolse commentator op Midrash (en de Bijbel)

Rabbi van de gemeenschap van Spaanse ballingen in Fès in de 16de eeuw, een van de ondertekenaars van de Takkanot (gemeenschapsverordeningen). Hij zou de auteur zijn van een verzameling preken.

Een van de oprichters van de Portugese gemeenschap van Amsterdam (aangekomen in 1614). Hij schreef een poëtisch verhaal van de Inquisitie in honderd achtlijns strofes, getiteld 'Job'.

Tsjechische edelman

Geleerde geboren in Duitse staten, opgeleid in Praag, reisde door Duitsland en Italië en leefde van onderwijs voordat hij zich vestigde in Padua waar hij tot rabbi werd benoemd. Vruchtbaar auteur in het Hebreeuws, Jiddisch en Italiaans, correspondeerde met vooraanstaande rabbijnse autoriteiten uit Italië (Samuel Archivolti, Simone Luzzatto, Abraham Menahem Porto). Zijn patronymische vorm verschijnt ook als Halpron / Heilbronn.

Talmoudist uit Safed, initiatiefnemer van de poging om de semikha (rabbijnse wijding) opnieuw in te stellen ter voorbereiding op de komst van de Messias. Hij was een dominante figuur in de stad.

Joodse Italiaanse arts, lid van de rabbijnse rechtbank, was hij de effectieve drukker van de Hebreeuwse pers van Riva di Trento (1558-1562), onder het privilege verleend door kardinaal Cristoforo Madruzzo aan rabbi Joseph Ottolengo. Ongeveer 34 Hebreeuwse werken verschenen daar, beroemd om hun zeer scherpe typografie (Halakhot van Alfasi, Mordekhaï, novellen van R. Nissim, Mishna, Pentateuch). Hij schreef zelf voorwoorden en samengevat, en zou soms teksten hebben samengesteld die onder andere namen werden gepubliceerd.

Geboren in een familie van conversos uit het noorden van Portugal, verliet hij het land rond zijn dertigste om openlijk als jood te leven, eerst in Saloniki, vervolgens in het Heilige Land, waar hij een van de grote overdraagsters van de louriaanse kabbala werd. Auteur/compileerder van talrijke kabbalistisch geschriften; onder de onder zijn naam gedrukte werken: « Ṣemaḥ Ṣaddiq » (Korets, 1785, postuum).

Nederlands koloniale gouverneur

Rabbijn en massoret, auteur van de Minhat Shai, kritisch commentaar op de Bijbeltekst.

Poolse rabbijn

Rabbi

Rabbi en Sefardische commentator verbonden met de geleerde wereld van Safed en Jeruzalem.

Poolse rabbi

Lid van de grote familie Corcos, hij leefde in de 16e eeuw in de tweede helft in Palestina. Hij is de auteur van een commentaar op de Mishné Torah van Maimonides.

Groot-rabbijn van Smyrna, auteur van de Rosh Yosef, die Shabbetaï Tsevi excommuniceerde.

Sephardi rabbi

Sefaradische diplomaat van Portugese maraanse oorsprong, neef van Doña Gracia Mendes, invloedrijke man aan het Osmaanse hof onder Soliman de Grote en Selim II, die hem tot hertog van Naxos maakte. Hij probeerde Tiberias (en Safed) herop te bouwen om Joden daar in 1561 opnieuw in te vestigen en onderhield een Hebreese drukkerij (gesticht door zijn tante) in de buurt van Constantinopel.

Marokkaanse joodse koopman en diplomaat

Rabbijn geboren in Salonique, hakham van de Bet Yaakov-gemeente van Amsterdam.

Arts en geleerde, betrokken bij de louriaanse kabbala in zijn Maayan Ganim.

Talmudist en kabbalist van Thessaloniki, meester van verschillende grote Sefardische rabbijnen waaronder Joseph Caro. Hij was een centraal spiritueel figuur van het Osmaanse Rijk.

De Maharit, belangrijke talmoedist, opperrabbijn van Constantinopel, auteur van responsa.

Duitse rabbijn

Talmudist auteur van de annotaties Ein Mishpat en Massoret ha-Shas van de gedrukte Talmud.

Rabbijn van Lemberg, auteur van de Sma en de commentaren Dricha en Pricha.

Vooraanstaande talmudist aan het hoofd van de jeshiva van Krakau, beroemd om zijn halakhische scherpzinnigheid.

Rabbijn van Damascus, auteur van het commentaar Me'or Einayim op de Ein Yaakov.

Arts en rabbi van Constantinopel, commentator van de Talmud van Jeruzalem (Sdeh Yehoshua).

Arts, dichter en neoplatonische filosoof, zoon van Isaac Abravanel, auteur van de Dialogi d'amore. Zijn werk maakte indruk op het Europese Renaissancedenken.

Opperrabijn van Mantua, prediker en auteur van de commentaar Qol Yehuda op de Kuzari.

Eerste rabbijn van de synagoge Neveh Shalom in Amsterdam (1608).

Rabbijn en Veneziaans schrijver, criticus van de Kabbala en auteur van Riti ebraici.

Sept tombes de sept frères enterrés côte à côte à Todra. Leurs prénoms sont inconnus et le nom « Asklilila » serait d'origine berbère; l'époque de leur vie comme celle de leur décès est inconnue. Selon la tradition locale, nul ne visitait leurs tombes sans s'être auparavant immergé et avoir coupé ses ongles, en raison de leur sainteté.

Beslisser van Jeruzalem, beroemd om zijn verzet tegen het project van herstel van de rabbijnse ordinatie (semikha) gelanceerd in Safed. Zoon van een rabbijn op de vlucht uit Portugal.

Rabbi van Fès onder de ondertekenaars van de Haskamah betreffende de Nefiha, gedateerd op 18 Sivan 5291 (1531). Lid van het rabbijnse corpus van Fès in de eerste helft van de 16de eeuw.

Rabbi Judah Loew ben Bezalel, opperbrabijn van Praag, origineel denker en legendarische figuur. Zijn filosofisch en ethisch werk gaat vooruit op moderne thema's (menselijke waardigheid, onderwijs). De legende van de Golem, een leemkluit die hij zou hebben geanimeerd om Joden te beschermen, maakte hem tot een universeel cultuurSymbool.

Griekse rabbi

Rabbin e maggid di Belgrado, morto a Safed dopo viaggi in Europa.

Rabbijn van Lublin (de Maharam), auteur van de talmoedische commentaar Meir Einei Chakhamim.

Lid van de rabbijnse familie Egozi van Constantinopel (16e–17e eeuw). Auteur van de Gal shel Egozim, super-commentaar op Rashi's commentaar op de Torah, gedrukt in Constantinopel.

Opperrabbijn van Moravië te Nikolsburg, auteur van de responsa Tzemach Tzedek.

Nederlandse rabbijn

Rabbi, Masorete and poet, connected to the Kabbalistic circle of Safed and Jerusalem.

Rabbijn van Brest-Litovsk en vervolgens Krakau, auteur van de Chemot Gittin.

Portugese marraanse dichter, ook arts en wiskundige. Hij begon zijn carrière in Madrid als koninklijk wiskundige en daarna als arts van het Huis van Castilië. Na aangifte bij de Inquisitie in 1634 vluchtte hij naar Napels, waar zijn meesterwerk El Macabeo werd uitgegeven, een barokke epos in het Castiliaans (20 gezangen) over de daden van Judas Maccabaeus.

Marokkaanse rabbijn uit de 16e eeuw, geregistreerd onder de families van rabbijnen en notabelen van de mellah van Fez. Aangehaald samen met Dinar Anfaoui.

Rabbin e oratore nato verso il 1535 a Marrakech. Predicò in tutto l'impero ottomano e in Europa (Balcani, Turchia, Terra santa, Salonicco). È autore di raccolte di omelie e sermoni stampati alla fine del XVI secolo.

Gerenommeerde rabbi van Salonniki, prediker en auteur, gestorven in Constantinopel.

Zoon van Ḥayyim Alshich, hij studeerde in Saloniga onder Joseph Taitatzak en Joseph Karo, die hij naar Safed volgde. Daar was hij rechter (dayyan) en vormde vooraanstaande leerlingen zoals Ḥayyim Vital. Zijn homiletische bijbelcommentaren gaven hem grote faam onder de grote exegeten.

Onderwezen in Jeruzalem en rabbijn van Silistrie (Bulgarije) in de tweede helft van de 16de eeuw. Auteur van een commentaar op de Choulhan Aroukh, Yoré Déa.

Rabbijn en kabbalist te Safed, auteur van de Seder ha-Yom (gebed Modeh Ani).

Kabbalist van Safed, auteur van de Pardès Rimonim, eerste systematische synthese van de Kabbale. Hij was de meester van Isaac Louria.

Beslisser van Safed, één van de voornaamste rabbijnen van de stad samen met Joseph Caro. Auteur van Kiryat Sefer en talrijke responsa.

Geboren in Praag, leerling van Moïse Isserles en Salomon Luria (en van Mattithiah Delacrut in kabbala). Rabbijn in verschillende grote gemeenschappen in Oost- en Midden-Europa. Auteur van de Levush Malkhut, codificatie van de halakha in tien « gewaden » (levushim) die gebruik, exegese, filosofie en mystiek integreert, waaraan hij bijna 50 jaar werkte. Hij wordt « de Levush » of « Baal ha-Levushim » genoemd naar dit werk.

Rabbijn en predikant van Saloniki, hoofd van de Portugese jesjieva.

16e-eeuwse joodse geleerde

rabbijn

Turkse rabbijn

Volgens het naamkundige woordenboek van Abraham I. Laredo (« Les noms des Juifs du Maroc »), was Moshe Abutam hoofd van de Joden van Fès en raadgever van sultan Moulay Bou Hassoun in de 16e eeuw. De naam Abutam/Aboutam is van Berberse afkomst en betekent « vader van de acht ».

Rabbi van Galicië, auteur van de Maté Moché over praktische rituele wetten.

Opperbabbijn van Mantua, Hebreeuwse grammaticus en beslissingnemende rechtsgeleerde uit de 16de eeuw.

Volgens het onomastische woordenboek van Abraham I. Laredo (« Les noms des Juifs du Maroc »), was Mosseh Atejar, inwoner van Fès, rabbijn en lid van het Rabbijnse Tribunaal in de zestiende eeuw. De naam Atejar (at-Tejâr, אטיזאר) komt uit het Arabisch « de handelaren / degenen die maritieme handel bedrijven », in de betekenis van « eervol », een titel die in Marokko gereserveerd was voor niet-Moslims.

Opperbrabijn van Krakau, kabbalah-geleerde, auteur van Megale Amoukot.

Rabbijn van Fès en Taroudant in de 16e eeuw, auteur van een verzameling preken getiteld 'Sefer Hadrachot', bekend maar nooit gedrukt.

Disciple de Rabbi David Halevi Draa, formé par lui à la Kabbale.

Expulsé d'Espagne en 1492, homme de lettres jouissant déjà là-bas de renom auprès des autorités. Il s'établit d'abord à Tlemcen (Algérie), où il cosigna une responsa avec Rabbi Yaakov Berab et Rabbi Yehouda Khalatz ; les sages de sa génération le surnommaient « Goren Nakhon » pour sa maîtrise du Tanakh, de ses commentaires et du Guide des Égarés. Grand poète, versé dans l'hébreu comme dans l'arabe, il composa à Oran (Wahran) la tokhekha « Nafchi lama tisbeli » (1493). Après Fès et Azemmour, il fut nommé rabbin de la communauté de Safi, où il prit part aux négociations diplomatiques entre les Portugais et les souverains locaux. Ses poèmes furent imprimés dans « Omer HaChikhkha » de Rabbi Avraham Gavishon (Livourne, 1748).

Enseveli dans la grotte-mausolée d'Oufran. Son épitaphe porte : « Pierre tombale de notre maître et notre rabbin, le Rav David ben-Yisso, heureux es-tu », datée de l'an 5328 (1568). Mentionné par Rabbi Yossef ben-Naïm dans Malkhei-Rabbanan.

Selon la tradition locale il fut un émissaire de Terre d'Israël; une autre version le dit exilé de Séville (Espagne) en 1492, installé au Maroc. Il étudia la Torah à Fès auprès du gaon Rabbi Yehouda Ouziel Ier, puis gagna Tamgrout dans la région du Draa où il servit comme dayan de la communauté. Comptant parmi les kabbalistes les plus vénérés des juifs du Maroc, il fut aussi révéré par les musulmans qui l'appelaient « Moul Draa ». Il forma de nombreux disciples, dont Rabbi Mordekhaï Bouzaglo et Rabbi Abraham Askira. Sa hilloula tombe le 7 Sivan.

Vrome en liefdadige rabbi van Beja, beroemd om zijn kennis van de Torah en genezing. Begraven in Testour, waar zijn mausoleum onderwerp is van een belangrijk jaarlijks Noord-Afrikaans bedevaartstochtstreekfeest (Sokkot). De traditie maakt hem tot stamvader van rabbi David Chaouat (gestorven in Sousse in 1935), één van de representatieve figuren van het Tunesisch judaïsme.

Beschreven in de familienota van de Benzimra als een van de beroemdste dichters van Noord-Afrika; actief te Tlemcen.

Rabbi in Fès en Taroudant, auteur van een bundel preken (Sefer Hadrachot) samengesteld rond 1570, in manuscript gebleven.

Opperoabbijn van Krakau, hij completeerde de Shoulhan Aroukh van Joseph Caro met zijn glossen (Mappah, « het tafelkleed ») die ashkenazische gebruiken weerspiegelen. Zonder de Rema zou de code van Caro een sefaradisch werk zijn gebleven; met hem werd het de universele code van het jodendom.

Leerling van Rabbi Yosef Taitazak, ondertekenaar van de gemeenschapsregels van Salonika, docent aan de Calabria-Yashan-gemeente (Neveh Shalom), reputabel halakhisch arbiter 'bedreven in alle wetenschappen'. Gestorven in 1580.

Disciple de Rabbi David Halevi Draa, dont il reçut l'enseignement de la Kabbale.

À la tête d'un groupe de kabbalistes à Taroudant, il vécut à l'époque du Ari (il y a environ 450 ans) et forma de nombreux disciples. Son ouvrage « Heikhal haKodesh » fut publié par Rabbi Yaakov Sasportas et imprimé en 1640, avec les gloses de Rabbi Yehouda Asbaoni qui y introduisit l'enseignement du Ari, alors inconnu de l'auteur.

Rabbijn van Fès, leerling van Rabbi Yehuda Ouziel. Auteur van een tweedelig Torahcommentaar, 'Pri Etz Hagan', en 'Guefen Poriah' (beiden gedrukt in Jeruzalem in 1904), evenals een verzameling responsa, 'Pri Megadim', die in handschrift is gebleven.

Neef (zoon van de broer) van Rabbi Mordechaï Matalon van Salonica. Jong gestorven, hij liet twee werken na, She'erit Ya'akov en Toldot Ya'akov. De familie Matalon behoort tot de rabbijnse lignees van Salonica in de 2e-3e generatie na de uitdrijving uit Spanje.

Gaon renommé et décisionnaire reconnu de Fès. Il fut le maître de Rabbi David Halevi Draa, qui étudia la Torah auprès de lui à Fès après son arrivée au Maroc.

Vécut au XVe siècle et durant la première moitié du XVIe siècle. Compté parmi les sages de Safi, il composa « Kaf-Nahat », un commentaire sur la Michna.

Sage d'origine marocaine, il compta parmi les disciples de l'Ari (Rabbi Yitzhak Louria).

Voormalig Portugese maraan (Paulo de Pina), hij voegde zich in 1604 bij Amsterdam en keerde openlijk terug tot het judaïsme onder de naam Reuel Jesurun. In 1624 stelde hij een dramatisch gedicht samen ter lofprijzing van het judaïsme, voorgedragen door zeven jongemannen op Shavoeot in de eerste synagoge van Amsterdam (Beth Jacob).

auteur

Salomon ben Nathan Ashkenazi (ca. 1520-1602), geboren in Udine in een joodse familie van Duitse oorsprong, opgeleid in de geneeskunde in Padua en als rabbijn, was hofarts in Krakau en vervolgens in Constantinopel vanaf 1564. Belangrijke tussenpersoon tussen het Ottomaanse Rijk en Venetië tijdens de oorlog van 1570, droeg hij met name bij aan de heropname van Joden in Venetië in 1573.

Talmudist uit Jemen uit Sanaa en Aden, auteur van Melekhet Shlomo over de Mishna.

Rabbijn, dichter en cabalista van het Osmaanse Rijk

Ongeveer 1505 geboren in een Sefardische familie in Salonica. Kabbalist die de ontvangstlied voor Sjabbat Lekha Dodi componeerde (ca. 1579), dat in alle liturgieën werd opgenomen. Auteur van commentaren: Manot ha-Levi op het boek Esther (voltooid 1529, gedrukt 1585), Ayelet Ahavim op het Hooglied (1552), Brit ha-Levi op de Haggada (1563). Hij vestigde zich vervolgens in Safed, centrum van de Kabbala.

Poolse beslistende gezagdrager, auteur van de Yam chel Chlomo, onafhankelijk talmoedgeleerde die terugkeer naar de bronnen verkorzen boven de codes. Hij leidde de yeshiva van Lublin.

Rabbin en kabbalist, martelaar van de massamoorden van 1648, auteur van kabbalistische commentaren.

Kabbalist, zoon van Hayyim Vital, uitgever en overbrenger van de lurianische geschriften.

Rabbijn van Ferrara in de 16de eeuw, wiens beheersing van de halakha wordt genoemd in de responsa van Jehiel b. Azriel Trabot. Auteur van een werk met glossen op de code van Alfasi.

Een van de drie oprichters van de synagoge Paradesi in Cochin, gebouwd in 1568 met David Belila en Joseph Levi, op terrein gegeven door de Raja van Kochi, voor de Sefardische gemeenschap van de « Blanke Joden » (Paradesi).

Dutch-Jewish physician

rabbijn

Commentator en kabbalista van Safed, auteur van de Midrash Shmuel op de Pirké Avot.

Rabbijn (de Maharcha), auteur van de Hidouchei Halakhot, een groot Talmud-commentaar.

Royal Prussian-born English polymath c. 1600–1662

Rabbijn van Venetië, zoon van de Maharam van Padua, gerenommeerd talmudische geleerde.

Rabbi en exegeet van Aleppo, auteur van de bijbelcommentaren « Keli Yakar », bekend als Baal ha-Kelim.

Jewish-Moroccan merchant, diplomat and pirate

Poëtesse en joodse intellectueel van Venetië, bekend om haar filosofische correspondentie met de monnik Ansaldo Cebà en haar literaire salon die geleerden uit Noord-Italië aantrok; beschuldigd van ketterij in 1621 vanwege haar standpunten over de onsterfelijkheid van de ziel, verdedigde zij zich in haar Manifesto.

Nederlandse rabbijn

Rabbi van Fès, hoofd van het beth-din, halachist en chroniqueur; auteur van Divrei ha-Yamim de Fès.

koning van een dag in de Joodse Poolse folklore

Pools rabbijn

Kabbalistisch auteur van de Shefa Tal, verspreider van de leer van Cordovero.

Jewish teacher

Rabbijn geboren in Łęczyca, auteur van de Torahcommentaar Keli Yakar.

Italiaanse rabbijn

(1544–1621)

Rechter en geleerde van Fès, auteur van de bijbelcommentaar Tsouf Devash.

Figlio di Yitzhak e nipote di Vidal I, tutti eminenti a Fès. L'Hida lo contava tra « i geni dell'Occidente ». Studioso enciclopedico (citando filosofi greci, arabi e rabbinici) e medico, lasciò importanti commenti biblici e midrasici. Una parte dei suoi scritti rimane manoscritta.

Poolse rabbijn

Rabbijn afkomstig uit Spanje, leider van de gemeenschap der ballingen (Megorashim) van Fès in de 16de eeuw, liturgisch dichter en ondertekenaar van de Taqqanot (bepalingen der uit Castilië verbannen). De traditie geeft hem de bijnaam « koning van de Rif ».

Afstammeling van Joden die tijdens de Inquisitie uit Portugal waren gevlucht en zich in Egypte hadden gevestigd. Leerling van de Radbaz, wordt hij beschouwd als de laatste grote-rabbijn (door alle gemeenten erkende autoriteit) van Egypte. Zijn halakhische gezag was bepalend in het hele land.

Massorète et éditeur. Réfugié de Tunis à Venise, il établit chez l'imprimeur Daniel Bomberg la deuxième Bible rabbinique (Miqraot Guedolot, 1524-1525), fixant la disposition du texte, des Targoumim, des commentaires et de l'appareil massorétique qui fera référence pendant des siècles.

Beschreven als oppererabi van Azemmour, nauw verwant aan Rabbi Yaacob Adiba; hij was officieel tolk van de Portugese gouverneur van Azemmour en bemiddelaar in conflicten tussen de koning van Portugal en Marokkaanse stammen (onderhandelingen in 1514 en 1530).

Beroemde rabbijn van Meknès, gestorven in 1598, vermeld in de onomastische notice gewijd aan de naam Azerad.

Lid van de grote bankiersfamilie da Pisa van Toscane. Auteur van verhandelingen die eerst in manuscript circuleerden en later werden gedrukt: een verhandeling over krediet en rente (Hayyei Olam / Ma'amar Hayei Olam) en Minhat Kena'ot, een werk dat aristotelisme kritiseerde en een kabbalistische benadering verdedigde. Zijn werken werden in de 19e–20e eeuw uitgegeven (Minhat Kena'ot door D. Kaufmann, Berlijn 1898; Hayyei Olam door G. S. Rosenthal, 1962).

Judeo-Perzische dichter uit Lar, auteur van de Makhzan al-pand (Schat der vermaning).

Rabbijn en rechtsgeleerde van Safed (de Maharitz), auteur van responsa.

Invloedrijk arts van de Joodse gemeenschap van Venetië, centraal in de beroemde halakhische controverse van de Tamari-Venturozzo-affaire (1560–1566), ontstaan uit de betwiste verstoting van zijn dochter Tamar door Shmuel Venturozzo. De zaak mobiliseerde de meeste rabbijnen van Italië en die van Salonika, Constantinopel en Eretz Israël; het Tamari-kamp, ondersteund door de rabbijnen van Venetië en de Radbaz, liet een geheugen in Venetië in 1566 drukken.

First known member of the dynasty; author of the « Sefer Ha-Zikaron » (The Book of Remembrance), a clear compendium of laws following the order of the Talmudic tractates, completed in 1543 and printed in Ferrara in 1555. The work stirred enough controversy that he subsequently settled in Cairo, where he briefly served as chief rabbi.

Geassocieerd met Samuel Boehm bij de christelijke drukker Vincenzo Conti voor de eerste Hebreeuwse drukproductie in Cremona: de « Ammudei Golah » (Sefer Mitzvot Katan) van Isaac ben Joseph van Corbeil, begonnen rond 1556. Actief als corrector in de Cremonese werkplaats.

Zoon van Sa'īd (Sa'adia) al-Ḍāhirī, afkomstig uit Kawkaban (district al-Mahwit). Beschouwd als een van de grootste Jemenitische joodse dichters. Hij schrijft zijn gereimde proza terwijl hij in 1568 met de gemeenschap van Sanaa gevangen zit. Zijn werk geeft een getuigenis uit de eerste hand over Safed en de jeshiva van Joseph Karo.

Dichter en rabbijnse geleerde, auteur van Sefer ha-Moussar, reisverhaal in gebonden proza.