Mainzer Johanna Meyer geb.
- Décès
- 7 avril 1906
Vous avez connu cette personne ? Votre récit paraîtra ici, après relecture.
Témoignez sur ce prochePartager cette page
›Kaddish des endeuillés
יִתְגַּדַּל וְיִתְקַדַּשׁ שְׁמֵהּ רַבָּא.
בְּעָלְמָא דִּי בְרָא כִרְעוּתֵהּ, וְיַמְלִיךְ מַלְכוּתֵהּ בְּחַיֵּיכוֹן וּבְיוֹמֵיכוֹן וּבְחַיֵּי דְכָל בֵּית יִשְׂרָאֵל, בַּעֲגָלָא וּבִזְמַן קָרִיב, וְאִמְרוּ אָמֵן.
יְהֵא שְׁמֵהּ רַבָּא מְבָרַךְ לְעָלַם וּלְעָלְמֵי עָלְמַיָּא.
יִתְבָּרַךְ וְיִשְׁתַּבַּח וְיִתְפָּאַר וְיִתְרוֹמַם וְיִתְנַשֵּׂא וְיִתְהַדָּר וְיִתְעַלֶּה וְיִתְהַלָּל שְׁמֵהּ דְּקֻדְשָׁא בְּרִיךְ הוּא.
לְעֵלָּא מִן כָּל בִּרְכָתָא וְשִׁירָתָא תֻּשְׁבְּחָתָא וְנֶחֱמָתָא דַּאֲמִירָן בְּעָלְמָא, וְאִמְרוּ אָמֵן.
יְהֵא שְׁלָמָא רַבָּא מִן שְׁמַיָּא וְחַיִּים עָלֵינוּ וְעַל כָּל יִשְׂרָאֵל, וְאִמְרוּ אָמֵן.
עֹשֶׂה שָׁלוֹם בִּמְרוֹמָיו, הוּא יַעֲשֶׂה שָׁלוֹם עָלֵינוּ וְעַל כָּל יִשְׂרָאֵל, וְאִמְרוּ אָמֵן.
Yitgadal ve-yitkadash shemeh rabba.
Be-alma di vera khir’uteh, ve-yamlikh malkhuteh be-ḥayyeikhon u-ve-yomeikhon u-ve-ḥayyei de-khol beit Yisrael, ba-agala u-vi-zman kariv, ve-imru amen.
Yehe shemeh rabba mevarakh le-alam u-le-almei almayya.
Yitbarakh ve-yishtabaḥ ve-yitpa’ar ve-yitromam ve-yitnasse ve-yit’hadar ve-yit’alleh ve-yit’hallal shemeh de-kudsha berikh hu.
Le-ella min kol birkhata ve-shirata tushbeḥata ve-neḥemata da-amiran be-alma, ve-imru amen.
Yehe shelama rabba min shemayya ve-ḥayyim aleinu ve-al kol Yisrael, ve-imru amen.
Oseh shalom bi-meromav, hu ya’aseh shalom aleinu ve-al kol Yisrael, ve-imru amen.
Le Kaddish se dit en présence d’un minyan. Texte araméen et sa translittération.
›Signaler une correction
Relevé et photographies : epidat — Datenbank zur jüdischen Grabsteinepigraphik, Salomon Ludwig Steinheim-Institut (Universität Duisburg-Essen). Relevé du 28 août 2026. · Situer le cimetière
Aucune photographie n'accompagne cette sépulture.
Inscription relevée sur la stèle
Hier ruht meine unvergessliche Gattin unsere geliebte Mutter & Tochter Johanna Meyer geb. Mainzer geboren 1. November 1867. gestorben 7. April 1906. Trennung ist unser Loos Wiedersehen unsere Hoffnung. Ruhestätte der Familie Max Meyer Hier ruht unser guter, treubesorgter Vater mein lieber Sohn Max Meyer geb. 16. Oktober 1854 gest. 26. November 1916. Was wir bergen in den Särgen ist der Erde Kleid. Was wir lieben, ist geblieben, bleibt in Ewigkeit.