Uitzetting van Joden uit de stad, bevolen door Nicolaas I

Kiev was geen willekeurige stad in de vestigingszone: het was de heilige stad van de Roes, en christelijke kooplieden beweerden dat het bedreigd werd door Joodse concurrentie. Het oekaze van Nicolas I beval de verdrijving van de gemeenschap en sloot de stad voor Joods verblijf, waarbij families twee jaar de tijd kregen om hun bezittingen te liquideren en te vertrekken. Het verbod werd toegepast met uitzonderingen — jaarmarkten, kooplieden van het eerste gilde, gepatenteerde ambachtslieden — zodat er toch een Joodse bevolking in Kiev bleef zonder recht daar te wonen, ondergebracht in twee voorsteden en onderworpen aan nachtelijke politierazzia's. Deze situatie — een verboden en toch bewoonde stad — bereidde de bodem voor de pogroms aan het einde van de eeuw.