Talmud de Jérusalem — Talmud Yeroushalmi

De Talmoed van Jeruzalem (Talmoed Yeroushalmi), voltooid rond 400 in de academies van Tiberiades, Caesarea en Sepphoris, is het commentaar op de Mishna ontwikkeld door de Wijzen van Eretz Israël (amoraïm). Minder omvangrijk dan zijn Babylonische tegenhanger en gesteld in een Galiläisch-Aramese dialect dat vaak moeilijk is, bestrijkt de Yeroushalmi vier van de zes orden van de Mishna (Zeraïm, Moed, Nashim, Nezikin). De redactie werd onderbroken — waarschijnlijk vanwege de verslechtering van de levensomstandigheden voor joden onder het christelijke imperium — wat zijn soms onvoltooid karakter verklaart. De Yeroushalmi bewaart echter unieke halakhische en aggadische tradities, afwezig in de Talmoed van Babylonië, en getuigt van het joodse leven in Eretz Israël in de late romeinse periode. Het vormt de primaire bron van recht voor de joodse gemeenschappen van Eretz Israël en Italië.