Toshavim, Megorashim en andere categorieën

Lijnen afkomstig uit Noord-Afrika (Marokko, Algerije, Tunesië, Libië). Deze families, sinds de oudheid aanwezig en versterkt door de komst van de verdrevenen uit Spanje in 1492, ontwikkelden een onderscheiden halachische en liturgische traditie, gekenmerkt door de Maghrebijnse ritus en een rijke joods-Arabische cultuur.

Lijnen uit Midden- en Oost-Europa (Duitsland, Polen, Litouwen, Rusland, Hongarije). Erfgenamen van de traditie van de Rijnlandse Rishonim, smeedden deze families de Jiddische cultuur, de grote jesjivot en de intellectuele bewegingen die het moderne jodendom vormgaven.

Lijnen afkomstig uit het Iberisch schiereiland (Spanje, Portugal) voor en na de verdrijvingen van 1492-1497. Verspreid naar het Ottomaanse Rijk, de Nederlanden, Italië en de Amerika's, bewaarden zij het Ladino en een uitzonderlijke juridische en poëtische traditie.

Lijnen waarvan de genealogische traditie teruggaat tot de figuren van de Hebreeuwse Bijbel — aartsvaders, stammen van Israël, het koningshuis van David. Deze categorie omvat de families die zich beroepen op een gedocumenteerde of door oude mondelinge overlevering doorgegeven stamafkomst.

Lijnen uit het Midden-Oosten (Irak, Iran, Syrië, Koerdistan, India). Erfgenamen van de oudste Babylonische gemeenschappen van het diasporajodendom, behielden zij liturgische en halachische tradities die teruggaan tot de tijd van de Geoniem en de Babylonische Talmoed.

Lijnen van het Italiaanse schiereiland, behorend tot de oudste joodse gemeenschappen van Europa. Aanwezig in Rome sinds de tweede eeuw v.Chr., ontwikkelden zij de Italiaanse ritus (minhag italki), onderscheiden van de Asjkenazische en Sefardische ritus, en speelden zij een belangrijke rol in de Renaissance.

Dynastieke lijnen van de chassidische beweging, gesticht door de Baal Shem Tov in de achttiende eeuw in Oost-Europa. Elke dynastie draagt de naam van de stad van haar stichter en geeft het ambt van Rebbe van vader op zoon door, en zet zo een mystieke en gemeenschappelijke benadering van het jodendom voort.

Lijnen uit Jemen, een van de meest geïsoleerde en oudste joodse gemeenschappen. Hun traditie, gedurende meer dan twee millennia bewaard, behoudt liturgische en taalkundige gebruiken die als het dichtst bij het oorspronkelijke Bijbelse Hebreeuws worden beschouwd.

Lijnen gevestigd in het Ottomaanse Rijk (Constantinopel, Saloniki, Izmir, de Balkan). Na 1492 verwelkomde het Ottomaanse Rijk massaal de uit Spanje verdreven joden, wat bloeiende gemeenschappen schiep die de intellectuele en economische centra van het Sefardische jodendom werden.

Cohanitische en levitische lijnen, die zich beroepen op een priesterlijke afkomst die teruggaat tot Aäron en de Levieten. Deze families zetten specifieke rituele voorrechten voort (priesterzegen, voorrang bij de Toralezing) en dragen vaak kenmerkende familienamen (Cohen, Katz, Levi).

Lijnen van de Engelse joodse gemeenschap, sinds de terugkeer van de joden naar Engeland onder Cromwell (1656) na de verdrijving van 1290. Door de vermenging van Sefardim uit Amsterdam en Asjkenazim uit Midden-Europa vormden zij een vooraanstaande handels-, financiële en intellectuele elite in Londen, Manchester en Liverpool.

Joodse lijnen van Frankrijk, erfgenamen van de middeleeuwse gemeenschappen van het noorden (Champagne, Île-de-France) en het zuiden (Provence, Comtat Venaissin). Na de emancipatie van 1791 en de napoleontische consistoriale structurering vormen zij het eerste jodendom van West-Europa, verrijkt door de golven uit Noord-Afrika vanaf 1956.

Joodse lijnen van de Elzas en Lotharingen, erfgenamen van een ononderbroken aanwezigheid sinds de middeleeuwen in de dorpen van de Beneden-Rijn, de Boven-Rijn en de Moezel. Met behoud van een West-Jiddisch (joods-Elzassisch) en een eigen minhag leverden deze families het geëmancipeerde Frankrijk een groot deel van zijn rabbinaat en zijn joodse burgerij.

Joodse lijnen van Duitsland, erfgenamen van de middeleeuwse Rijnlandse gemeenschappen (Spiers, Worms, Mainz) en vervolgens van de intellectuele bruisende tijd van de Haskalah, de Wissenschaft des Judentums en de emancipatie van de negentiende eeuw. Verbroken door de Sjoa, verspreidden zij zich naar Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, Frankrijk en Israël, waar hun nakomelingen de wetenschap, de filosofie, de muziek en de financiën bleven vormgeven.