De historische synagogen: architectuur en heilige ruimten

De synagogale architectuur, van de Oudheid tot de hedendaagse tijd, weerspiegelt zowel de behoeften van de joodse eredienst als de beperkingen en aspiraties van de samenlevingen waarin de gemeenschappen leefden. De antieke synagoge van Doura Europos, versierd met figuratieve fresco's die in de twintigste eeuw werden ontdekt, getuigt van een rijke iconografie in het laat-antieke jodendom. In de Middeleeuwen en de moderne tijd moesten synagogen vaak compromissen sluiten met beperkingen die hun zichtbaarheid en hoogte beperkten. In de negentiende eeuw maakte emancipatie de bouw van grote gebouwen mogelijk, soms in neo-Marokkaanse stijl, die de joodse aanwezigheid in de stedelijke ruimte toonden. De studie van deze gebouwen, hun interne indeling (heilige ark, bima) en hun decoratie werpen licht op de geschiedenis van de relaties tussen Joden en omringende samenlevingen.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan