De Sefardische Joden na de uitzetting van 1492

De uitzetting van Joden uit Spanje in 1492, gevolgd door die uit Portugal in 1497, verspreide de Sefarden naar Marokko, het Ottomaanse Rijk, Italië en later de Lage Landen. In deze gastlanden herbouwden zij levendige gemeenschappen, soms in spanning met reeds bestaande autochtone Joodse gemeenschappen. Zij droegen hun taal, het judeo-Spaans, hun gewoonten en een aanzienlijk intellectueel erfgoed met zich mee, dat het religieus en cultureel leven ter plaatse beïnvloedde. Centra als Salonique, Istanbul, Fès, Amsterdam en Livorno werden belangrijke sefardische brandpunten, actief in handel, drukkunst en studie. De sefardische diaspora na 1492 vormde dus een Mediterraans en Atlantisch netwerk waarvan het stempel zich tot de hedendaagse tijd uitstrekte.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Encyclopedia of Jews in the Islamic World — Brill