De Marokkaanse Joden en de Judeo-Berberse cultuur

De joodse gemeenschap van Marokko was in de twintigste eeuw een van de grootste in de Arabische en moslimwereld. Haar geschiedenis combineert oude lagen, inclusief elementen van mogelijk Berberse oorsprong vóór de islam, de bijdrage van de Sefaraden die na 1492 arriveerden (de megorashim) en handelsfamilies verbonden met mediterrane netwerken. Deze verscheidenheid gaf aanleiding tot een syncretische cultuur, die Arabisch, Berbers, Hebreeuws en Judeo-Spaans mengde naargelang de regio's. De verering van heiligen (tsaddikim), soms gedeeld met moslimgenoten bij bedevaartstochten, is een opvallend kenmerk van de populaire judeo-Marokkaanse vroomheid. Vanaf het midden van de twintigste eeuw emigreerde het overweldigende merendeel van deze gemeenschap, vooral naar Israël en Frankrijk, laten een rijk religieus, muzikaal en cultureel erfgoed achter.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopedia of Jews in the Islamic World — Brill
• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan