De Joden in Engeland: van de uitwerpeling van 1290 tot de terugkeer onder Cromwell

Aanwezig in Engeland sinds de Normandische verovering van 1066, speelden Joden daar een belangrijke economische rol als geldschieters in dienst van de Kroon, maar werden onderworpen aan verpletterende belastingen, aan geweld (met name de massamoord van York in 1190) en aan de beschuldiging van rituele moord die in Norwich opdook. In 1290 decreeteerde koning Edward I hun uitwerpeling, waardoor Engeland het eerste koninkrijk van West-Europa werd dat zijn joodse bevolking blijvend verbande. Bijna vier eeuwen lang overleefde de joodse aanwezigheid slechts clandestien of marginaal. De herinvoering vond plaats onder Oliver Cromwell, naar aanleiding van de stappen van de amsterdamse rabbijn Menasseh ben Israël in 1655-1656: zonder formeel decreet werd de beoefening van het jodendom geduld en vestigde zich een sefardische gemeenschap in Londen. Op de Sefarden volgden asjkenazi migranten, en de politieke emancipatie schreef voort tot de toegang van Joden tot het Parlement in de negentiende eeuw, vergezeld van de opkomst van een invloedrijke gemeenschap in het Britse Rijk.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗