De Joden van de late oudheid en de Romeinse wereld

Na de verwoesting van de Tweede Tempel in 70 en het mislukken van de opstand van Bar Kokhba in 135, moesten de Joden van het Romeinse Rijk hun religieus leven heropbouwen zonder het gecentraliseerde sacrificiële cultus. De synagoge, studie en gebed kregen een groter belang, en nieuwe instellingen ontstonden, zoals het patriarchaat (nassi) erkend door Rome, evenals de rabbijnse academies van Galilea. Gedurende deze periode werden de Mishna en de Talmoed van Jeruzalem uitgewerkt, waarmee de grondslag voor het rabbijnse jodendom werd gelegd. De diasporagemeenschappen van het Romeinse Rijk, aanwezig van Italië tot Kleinazië, onderhielden banden met Palestina terwijl zij zich in de Greco-Romeinse wereld voegden. De geleidelijke verchristelijking van het imperium veranderde vervolgens het statuut van de Joden in de late oudheid diepgaand.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗