De Joden in de arabische wereld na 1948

De oprichting van de Staat Israël in 1948 en de verscherping van het Israëlisch-Arabisch conflict voerden het einde in van duizendjarige joodse gemeenschappen in arabische en moslim landen. Tussen 1948 en het begin van de jaren 1970 verlieten ongeveer 800 000 tot 900 000 Joden Irak, Egypte, Syrië, Libanon, Jemen, Libië, Tunesië, Algerije en Marokko, onder invloed van geweld (zoals de Farhoud van Bagdad in 1941, eerder), discriminatoire wetten, nationalisaties, uitwijzingen en een stijging van nationalismen die joodse minderheden uitsloten. Massale immigratiebewegingen, zoals « Vliegen Tapijt » voor Jemen en « Ezra en Nehemia » voor Irak, voerden binnen enkele jaren hele gemeenschappen over naar Israël, terwijl een deel van de Noord-Afrikaanse Joden naar Frankrijk emigreerde. Deze uittocht, lange tijd gemarginaliseerd in historische verhalen, maakte Joden afkomstig uit arabo-moslim landen (Mizrahim) tot een belangrijk deel van de Israëlische bevolking en hermodelleerde duurzaam zijn demografie en cultuur.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopedia of Jews in the Islamic World — Brill
• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan