De Joden in de Israëlische Onafhankelijkheidsoorlog (1948)

De oorlog van 1948, door de Israëliërs Onafhankelijkheidsoorlog genoemd en door de Palestijnen Nakba ("ramp") genoemd, ging gepaard met de geboorte van de Staat Israël, uitgeroepen op 14 mei 1948 door David Ben Gourion. Zij opende zich meteen na de aanname van het VN-verdelingsplan in november 1947 met een fase van burgeroorlog tussen joodse en Arabische gemeenschappen in Palestina, en transformeerde zich, de dag na de staatsuitroeping, in een interstaat­lijk conflict met de inmenging van legers uit verschillende naburige Arabische landen. Na bloedige gevechten, onderbroken door verscheidene wapenstilstanden, wonnen de Israëlische strijdkrachten en breidden het grondgebied uit voorbij de lijnen bepaald door het verdelingsplan, waarbij in 1949 wapenstilstanden werden ondertekend. De oorlog kostte duizenden doden in beide kampen en zorgde voor verplaatsing van ongeveer 700 000 Palestijnse Arabische vluchtelingen, wiens lot blijft centraal in het conflict. Als oprichtingsgebeurtenis voor Israël en als traumatische grondlegger voor de Palestijnen blijft zij het scharnierpunt van al begrijpen van het Israëlisch-Palestijnse conflict.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗