Joden in de plantage-economie van de Antillen

Vanaf de zeventiende eeuw vestigden zich Sefardische Joden en teruggekeerde Conversos in de koloniën van de Caraïben, profiterend van de expansie van Nederlandse en Britse machten en de relatieve tolerantie die daar soms heerste. Curaçao, onder Nederlands bewind, herbergde de gemeenschap Mikvé Israël, wiens synagoge Snoa (1732) de oudste is die nog in bedrijf is in Amerika's, en die zich naar andere eilanden en het vasteland verspreidde. In Suriname vormde de gemeenschap van Jodensavanne een uitzonderlijk geval van quasi-autonome Joodse agrarische vestiging in het hart van het regenwoud. Op Barbados, Jamaica en elders participeerden Joden in de Atlantische handel en suikerplantage-economie, die op slavernij berustte. Deze gemeenschappen, gelegen op de kruising van Sefardische netwerken van Amsterdam, Londen en de Nieuwe Wereld, vormen een nog weinig bekend hoofdstuk van de Sefardische diaspora na 1492.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗