De Joden van Noord-Afrika en het Marokkaans-jodendom

De joodse gemeenschappen in Marokko, Algerije, Tunesië en Libië behoren tot de oudste in Afrika, met wortels die teruggaan tot de Oudheid, ouder dan de komst van de islam. Zij werden verrijkt door de toevloed van ballingen uit Spanje na 1492, die zich mengden met inheemse bevolkingen (toshavim), waardoor plurale liturgische en culturele tradities ontstonden. Het joodse leven in Noord-Afrika wordt gekenmerkt door een afzonderlijke judeo-Arabische taal, eigen gebruiken en een vroomheid gekenmerkt door heiligenverering. In de koloniale periode veranderden de invloed van de Alliance Israélite Universelle en, in Algerije, het Crémieux-decreet van 1870 dat Franse burgerschap toekende, de trajecten van deze gemeenschappen. In de twintigste eeuw emigreerden vrijwel alle uit, vooral naar Israël en Frankrijk.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopedia of Jews in the Islamic World — Brill
• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan