De Zohar en de traditie van het Boek der Glorie

De Zohar ('Boek der Glorie') is het centrale werk van de Kabbala, gepresenteerd als een mystieke commentaar op de Torah in het Aramees en traditioneel toegeschreven aan de wijze Shimon bar Yo'haï (2e eeuw). De moderne historische kritiek, naar aanleiding van het werk van Gershom Scholem, stelt de samenstelling ervan in Castilië aan het einde van de 13e eeuw en schrijft het grotendeels toe aan Mozes van Léon, of zelfs aan een kring van kabbalistici. De Zohar ontwikkelt een kosmologie op basis van de tien sefirot, goddelijke emanaties waardoor het oneindige (Ein Sof) zich manifesteert en handelt in de wereld, en ontplooit een symbolische hermeneutiek van grote rijkdom. Zijn gezag groeide aanzienlijk na de verdrijving uit Spanje en in Safed in de 16e eeuw werd hij een van de fundamenten van de louriaanse Kabbala. Zijn invloed strekte zich daarna uit tot de sabbataanse beweging, het chassidisme en tot bepaalde esoterische christelijke stromingen, waardoor hij een van de meest uitstralende teksten van de Joodse spiritualiteit werd.

Bronnen & hulpmiddelen

• Sefaria ↗
• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan