De Talmud Yeroushalmi (Talmud van Jeruzalem) en het Palestijnse rabbijnse leven

De Talmud van Jeruzalem (Talmud Yeroushalmi), ook genoemd Palestijnse Talmud of « van Eretz Israël », is de compilatie van de rabbijnse discussies (goemara) gevoerd in de academieën van het Romeinse en Byzantijnse Palestina, vooral in Tiberias en Caesarea, rond de Mishna. Haar redactie werd onderbroken en bevroren omstreeks het einde van de vierde of het begin van de vijfde eeuw, vermoedelijk vanwege de verslechtering van de levensomstandigheden van Joden onder het christelijk-Byzantijnse Imperium. Beknopter, soms meer elliptisch en geschreven in een Westaramaïcus onderscheiden van die van zijn Babylonische tegenhanger, werd zij historisch minder bestudeerd en verkreeg zij niet dezelfde normatieve autoriteit als de Talmud Bavli. Zij blijft echter een bron van onschatbare waarde: zij werpt licht op de toepassing van de wet in het Land Israël, bewaart tradities afwezig van de Babylonische Talmud en vormt een primaatgetuigenis over het sociale, economische en religieuze leven van Joden in Palestina in de late oudheid.

Bronnen & hulpmiddelen

• Sefaria ↗
• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan