De sabra en de inheemse Israëlische cultuur

De term sabra (uit het Hebreeuws tsabar, de vrucht van de cactus, van buiten stekelig en van binnen zacht) duidt de Jood die in Eretz Israël is geboren, in tegenstelling tot de immigrant uit de diaspora. Voor de pioniers-zionistische ideologie belichaamde de sabra de « nieuwe Jood »: geworteld in het land, krachtig, Hebreeuws als moedertaal sprekend, het land bearbeidend en in staat om zich te verdedigen, in bewuste breuk met het beeld van de diasporajood die als passief en onworteld werd waargenomen. Dit figuur werd gevierd en gevormd door literatuur, film, onderwijs, jeugdbeweging en militaire ervaring, met name in de Palmach en de « generatie van 1948 ». Het slang, directe humor en een zekere ethos van informaliteit droegen bij tot de vorming van een onderscheiden nationale cultuur. Dit ideaal heeft de Israëlische identiteit diepgaand gestructureerd, terwijl het onderwerp is geweest van kritiek die het gemythificeerde karakter, het Askenazische ethnocentrisme en de ontkenning van het erfgoed van de diasporajoden ter zake betwist.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗