De Loebavitsj-beweging (Chabad)

De Chabad-Loebavitsj-beweging is een van de belangrijkste takken van het chassidisme, gesticht aan het einde van de 18e eeuw in het huidige Wit-Rusland door Rabbi Shneur Zalman van Liadi (1745-1812). Zijn naam, Chabad, is een acroniem van drie intellectuele vermogens — Chokhma (wijsheid), Bina (inzicht) en Daat (kennis) — en onderstreept zijn bijzonderheid binnen het chassidisme: de centrale plaats van studie, contemplatie en filosofische uitwerking van spiritualiteit, in tegenstelling tot puur emotionele toewijding. Zijn grondleggend werk, de Tanja van Shneur Zalman, vormt een samenvattend werk van mystieke en ethische gedachte. De dynastie vestigde zich vervolgens in Loebavitsj, waaraan zij zijn naam ontleent, voordat zij zich in de Verenigde Staten vestigde. Onder leiding van zijn zevende en laatste rabbi, Menachem Mendel Schneerson (1902-1994), ontwikkelde de beweging een uitgebreid netwerk van gezanten (sjloeachim) belast met het stimuleren van joodse praktijk onder niet-observante Joden in de hele wereld. Tegenwoordig aanwezig in meer dan honderd landen, onderscheidt het zich door deze intense interne proselitisme en door aanzienlijke educatieve en liefdadige activiteiten.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗