De dekolonisatiebeweging en Joden in de landen van de Derde Wereld

De dekolonisatie na de Tweede Wereldoorlog veranderde diepgaand de situatie van Joodse gemeenschappen in de landen van Noord-Afrika, het Nabije Oosten en Azië. De onafhankelijkheid van nieuwe staten, vaak gedragen door Arabische of Moslim-nationalisme, verzwakte Joodse minderheden die voorheen door koloniale mogendheden werden beschermd of in lokale samenlevingen waren geïntegreerd. Het Israëlisch-Arabisch conflict, aangewakkerd door de oorlogen van 1948, 1956 en 1967, stelde deze Joden bovendien bloot aan verdachtmaking van unttrouwheid, discriminatoire maatregelen, nationalisaties en soms geweld. In Noord-Afrika veroorzaakte de onafhankelijkheid van Marokko, Tunesië en vooral Algerije (waarvan de Joden, Franse burgers sinds het decreet Crémieux, in 1962 massaal vertrokken) een bijna totale uittocht. Deze ontwikkelingen veroorzaakten massale emigratiegolven naar Israël, Frankrijk, Canada en andere landen, waardoor de geografie van de Joodse wereld diepgaand werd hervormd en millennia-oude aanwezigheden een einde kregen.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopedia of Jews in the Islamic World — Brill
• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan