Het Grootrabijnaat en nationale religieuze autoriteiten

Het Grootrabijnaat werd in 1921 in het Palestijnse mandaatgebied opgericht onder Britse mandaatautoriteit, geleid door twee Grootrabbijnen, een asjkenazische (de eerste was Abraham Isaac Kook) en een sefardische (Rishon le-Zion), wat de dualiteit der tradities weerspiegelt. Voortgezet door de Staat Israël na 1948, oefent dit orgaan juridische autoriteit uit op persoonlijke status van Joden — huwelijk, scheiding, bekering — alsmede op de supervisie van kasjeriteit en het beheer van rabbijnse rechtbanken. Met een quasi-monopolie in deze aangelegenheden, bevindt het zich regelmatig in het centrum van controverses tussen orthodoxie en liberale stromingen, religieus en seculier, met name over de erkenning van bekeeringen buiten Israël of door andere bewegingen. In de diaspora organiseert religieuze autoriteit zich verschillend volgens landen, soms rond consistoires of nationale Grootrabijnaten, zoals in Frankrijk of het Verenigd Koninkrijk. De vraag naar centralisering van halakhische autoriteit blijft een groot vraagstuk in het hedendaagse joodse leven.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗