De verhouding tussen jodendom en islam in de middeleeuwse tijd

In de middeleeuwse tijd hadden Joden die onder islamitische heerschappij leefden de status van dhimmis, beschermd maar onderworpen aan beperkingen en een specifieke belasting (de jizya). Dit kader, variabel naar plaats en tijd, stelde hen over het algemeen in staat hun religie uit te oefenen, hun gemeenschappelijke zaken te beheren en deel te nemen aan het economische leven. In grote centra van de Arabisch-islamitische beschaving, zoals Bagdad, Caïro of Córdoba, droegen Joden bij tot intellectuele bloei als artsen, grammatici, filosofen en vertalers. De joods-Arabische symbiose bevorderde het gebruik van het Arabisch door joodse denkers, onder wie Maimonides, en de ontwikkeling van Hebreeuwse grammatica en filosofie. Deze verhouding kende ook perioden van spanning en vervolging, maar blijft een vruchtbaar hoofdstuk in de joodse intellectuele geschiedenis.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopedia of Jews in the Islamic World — Brill
• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan