De Andalusische Hebreeuwse poëzie

De Andalusische Hebreeuwse poëzie verwijst naar de literaire bloei die zich in Muslimaans Spanje tussen de tiende en twaalfde eeuw ontwikkelde, in het gouden tijdperk van de Iberische joodse gemeenschappen. Onder invloed van de klassieke Arabische poëzie, namen de auteurs metriek en geleerde Arabische vormen over terwijl zij deze in de Hebreeuwse bijbeltaal transponeeerden. Grote figuren zoals Shmuel HaNaguid, Salomon ibn Gabirol, Moïse ibn Ezra en Yehuda HaLevi schreven zowel liturgische gedichten (piyyoutim) als wereldlijke werken ter lof van wijn, liefde, vriendschap en weemoed naar Sion. Deze productie paste in een verfijnde hofmilieu waar Hebreeuwse kennis en Arabische cultuur elkaar ontmoetten. Beschouwd als een van de hoogtepunten van middeleeuwse joodse poëtische creatie, had zij een blijvende invloed op de liturgie en literaire gevoeligheid van de Sefaradische gemeenschappen.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Encyclopedia of Jews in the Islamic World — Brill