De vervolging van Joden tijdens de Kruistochten

De Kruistochten openden een cyclus van anti-Joodse geweld van ongekende omvang in West-Europa. In het voorjaar van 1096, tijdens de eerste Kruistocht, pleegden gewapende benden onderweg naar het Heilige Land massamoorden in Joodse gemeenschappen in het Rijndalgebied, met name in Worms, Mainz en Keulen, stellende aan Joden zich te bekeren of te sterven. Geconfronteerd met deze keuze, kozen velen het martelaarschap (kiddoesh ha-Sjem, de "heiligmaking van de Naam"), soms zelfs tot zelfmoord in plaats van afzwering, een gebaar dat diep de ashkenazische collectieve bewustzijn markeerde. Deze pogroms herhaalden zich tijdens latere Kruistochten en bereidden een blijvend klimaat van vijandschap voor, waar later de beschuldiging van rituele moord en de demonisering van de Jood verschenen. De overlevenden en getuigen schreven kronieken en rouwgedichten (kinot) samen, ontroerende verhalen van martelaarschap, die in de liturgie werden opgenomen en vormen een belangrijke historische en literaire bron over deze grondveste trauma's.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗