Het denken van Nahmanide en de Catalaanse school van de Kabbala

Nahmanide (Rabbi Moïse ben Nahman, genaamd de Ramban, 1194-1270), afkomstig uit Gerona in Catalonia, was zowel een vooraanstaande talmudist, een exegeet en een kabbalist, een centrale figuur in het 13e-eeuwse Iberische jodendom. Zijn commentaar op de Torah, dat een zorgvuldige lezing van de letterlijke betekenis met mystieke aanwijzingen verbindt ('op de weg der waarheid'), oefende aanzienlijke invloed uit en getuigt van de opkomst van de kabbalistieke school van Gerona, op het kruispunt van filosofische en esoterische traditie. Als toonaangevende talmudist verdedigde hij ook een evenwicht tussen maimonidische rationaliteit en traditie tijdens de controverses over het werk van Maimonides. In 1263 werd hij gedwongen deel te nemen aan de Dispuut van Barcelona, een openbare tegenstrijdig debat met de bekeerde Pablo Christiani in aanwezigheid van koning Jaime I van Aragón, waarvan hij later een verslag publiceerde. De druk die volgde dwong hem Spanje te verlaten voor het Heilige Land, waar hij bijdroeg aan de restauratie van de Joodse gemeenschap van Jeruzalem en Acre, en een pionier werd van de middeleeuwse Joodse aanwezigheid in Eretz Israël.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Sefaria ↗