Het denken van Franz Rosenzweig en De Ster der Verlossing

Franz Rosenzweig (1886-1929), Duitse filosoof uit een assimileerde Joodse familie, is een van de meest originele denkers van de intellectuele joodse vernieuwing van de 20e eeuw. Even in de verleiding van bekering tot het christendom, keerde hij terug naar een voluit aanvaard judaïsme en maakte van deze terugkeer de matrix van zijn overdenking. Zijn meesterwerk, De Ster der Verlossing (Der Stern der Erlösung, 1921), gedeeltelijk geschreven aan het front van de Eerste Wereldoorlog, verwerpt het Duitse idealisme en stelt een existentiële gedachte voor die de drie fundamentele elementen — God, de wereld en de mens — articuleert rond verhoudingen van schepping, openbaring en verlossing. Rosenzweig stichtte in Frankfurt het Freies Jüdisches Lehrhaus, een studieruimte open voor Joden op zoek naar heraaneigning van hun traditie, en ondernam met Martin Buber een vertaling van de Hebreeuwse Bijbel in het Duits die beroemd is gebleven. Op jonge leeftijd getroffen door degeneratieve verlamming, zette hij zijn werk voort tot aan zijn dood, laten een diepe indruk op Joodse filosofie en moderne theologie.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗