Het denken van Emmanuel Levinas en de ethiek van de Ander

Emmanuel Levinas (1906-1995), geboren in Kaunas in Litouwen en genaturaliseerd Fransman, was één van de meest invloedrijke filosofen van de twintigste eeuw. Gevormd in de fenomenologie bij Husserl en Heidegger, wiens denken hij hielp in Frankrijk in te voeren, onderscheidde hij zich hiervan na de ervaringen van oorlog en krijgsgevangenschap om een filosofie uit te werken die de ethiek als « eerste filosofie » centraal stelde. In zijn grote werken Totaliteit en oneindig (1961) en Anders dan zijn of voorbij de essentie (1974) ontwikkelde hij het idee dat de ontmoeting met het gezicht van de ander een oneindige verantwoordelijkheid oplegt die voorafgaat aan alle vrijheid en ontsnapt aan de totaliserend begrip van de ontologie. Gevoed door de talmuddische traditie, uitte zijn denken zich ook in talmuddische lezingen, waarin hij een universele filosofische betekenis aan rabbijnse teksten ontleende. Diep getekend door de Shoah, die zijn familie vernietigde, vormt het werk van Levinas één van de meest originele bijdragen van het jodendom aan de hedendaagse ethiek.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗