De Mishne Torah van Maimonides en de middeleeuwse codificatie

De Mishne Torah, voltooid door Mozes Maimonides (Rambam) rond 1180, is de eerste systematische en uitputtende codificatie van het geheel van de joodse wet (halakha). Geschreven in duidelijk Mishna-Hebreeuws en georganiseerd per onderwerp in veertien boeken — vandaar de bijnaam Yad ha-Hazaka, « de Sterke Hand », waarbij de numerieke waarde van yad veertien is — onderscheidt het zich door zijn voornemen de wet scherp weer te geven, zonder de talmudische debatten of bronnen aan te halen. Deze gedurfde methode riep kritiek op, met name van de Raavad (Abraham ben David van Posquières), die Maimonides verweet de verwijzingen weg te hebben gelaten waardoor zijn beslissingen konden worden geverifieerd. Het werk omvat ook gebieden die in onbruik waren geraakt, zoals de wetten van de Tempel en de offeranden, wat de ambitie uitdrukte de gehele Torah te omvatten. Naast zijn Gids voor de dwalenden, een filosofisch werk dat aristotelisme en openbaring verzoende, maakte de Mishne Torah van Maimonides de dominante intellectuele figuur van het middeleeuwse judaïsme en een blijvende verwijzing voor latere codificatie.

Bronnen & hulpmiddelen

• Sefaria ↗
• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan