De terugkeerswet (1950) en immigratie naar Israël

De terugkeerswet, in 1950 aangenomen door de Knesset, verleent aan elke Jood het recht om naar Israël in te migreren en vormt een van de juridische grondslagen van de staat als toevluchtsoord voor het Joodse volk. Aangevuld door de nationaliteitswet van 1952, maakt zij quasi-automatische verwerving van Israëlische staatsburgerschap aan nieuwe immigranten mogelijk. Een wijziging van 1970 breidde het voordeel van de wet uit tot kinderen en kleinkinderen van Joden, alsmede hun echtgenoten, wat debatten uitlokte over de wettelijke definitie van « Jood ». Deze kwesties, met name verbonden aan de status van conversies en de plaats van religieuze autoriteiten, blijven in het hart liggen van identiteits- en politieke spanningen in Israël. De terugkeerswet structureerde de grote immigratiegolven in de geschiedenis van de staat, van Joden uit Arabische landen tot die uit het voormalige Sovjet-Unie.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗