De Jiddische literatuur: van Sholem Aleichem tot Isaac Bashevis Singer

De moderne Jiddische literatuur ontstond in de 19e eeuw in Oost-Europa, waardoor een volkstaal lang als ondergeschikt beschouwd werd getransformeerd tot een voertuig voor grote artistieke expressie. Haar drie 'klassieke' oprichters zijn Mendele Moykher Sforim (Sholem Yankev Abramovitsh), beschouwd als de 'grootvader' van deze literatuur, Sholem Aleichem, wiens verhalen van Tevje de melkboer later de musical Fiddler on the Roof inspireerden, en I. L. Peretz, meester van het verhaal en de novelle. De Jiddische literatuur beschreef met verfijning het leven in het shtetl, de spanningen tussen traditie en moderniteit, de armoede en humor van de Asjkenazische Joodse massa's. Zijn uitstraling breidde zich uit met emigratie naar Amerika en bereikte internationale erkenning toen Isaac Bashevis Singer in 1978 de Nobelprijs voor literatuur ontving. Hard getroffen door de Shoah, die zijn publiek en veel van zijn auteurs uitwiste, blijft het een corpus van uitzonderlijke rijkdom, vandaag bestudeerd en vertaald in de hele wereld.

Bronnen & hulpmiddelen

• The YIVO Encyclopedia of Jews in Eastern Europe ↗
• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan