Joodse seculiere identiteit en jodendom zonder God

De moderniteit, door de greep van religie op de definitie van joods lidmaatschap los te maken, maakte de opkomst van resoluut seculiere joodse identiteiten mogelijk, die de verbintenis met het joodse volk claimen zonder instemming met traditionele geloof en praktijken. Deze joodse laïciteit nam diverse vormen aan: zionistisch nationalisme gebaseerd op de Hebreeuwse taal en grond, bundista socialisme gehecht aan Jiddische cultuur en diaspora-autonomie, of simpelweg culturele, historische, letterkundige en zelfs culinaire identiteit. In Israël definieert een groot deel van de joodse bevolking zich als hiloni (seculier) terwijl het een Hebreeuws cultureel kader en een genationaliseerde kalender deelt. In de Verenigde Staten en andere diaspora's wordt joods lidmaatschap frequent ervaren op een etnische en culturele wijze eerder dan confessioneel. Dit massale verschijnsel werpt fundamentele vragen op over de grenzen van joodse identiteit, over wat haar continuïteit waarborgt en over voorwaarden van haar overdracht van generatie op generatie zonder religie.

Bronnen & hulpmiddelen

• Encyclopaedia Judaica — 2e éd., Keter/Macmillan
• Jewish Virtual Library ↗