Le Livre de Daniel — Apocalypse et résistance sous les Séleucides

Het Boek van Daniël is de eerste grote apocalyps van de joodse literatuur, opgesteld in de context van de vervolging door Antiochus IV Epiphanes en de opstand van de Maccabeeën (167–164 v.Chr.). Tweetalig (Hebreeuws en Aramees), het werk combineert hofverhalen (Daniël in de leeuwenkuil, de drie jongelingen in de brandende oven) met profetische visioenen — de vier rijken, de « mensenzoon » komend op de wolken van de hemel, de verrijzenis van de doden — die het apocalyptische genre hebben gesticht en het christendom en de islam diep hebben beïnvloed. Het Boek van Daniël is het enige bijbelboek dat expliciet de individuele verrijzenis van de doden noemt (Daniël 12:2), een leer die centraal zou worden in het rabbijnse jodendom. Zijn datering in de IIe eeuw v.Chr. wordt bevestigd door nauwkeurige aanspielingen op de Seleucidische geschiedenis en door de manuscripten van Qumran.