Zolty

De naam Zolty wortelt in het Slavische taalgebied, en meer bepaald in de Pools-Litouwse en later Russische ruimte waar het grootste deel van het Asjkenazisch jodendom leefde. De vorming van dit type patroniem — afgeleid van een kleuradjectief — past in een goed bekend fenomeen van historici: de toewijzing of aanname van vaste familienamen door Joden uit Oost-Europa vanaf het einde van de 18e eeuw, onder druk van de keizerlijke administraties die erfelijke namen eisten voor fiscale en militaire doeleinden. Veel van deze namen dragen het spoor van een beroep, een plaats, een voorouder of, zoals hier, van een descriptief kenmerk.

De geschiedenis van deze familie is onlosmakelijk verbonden met de beschaving van het lernen, het studeren, dat het joodse leven in Oost-Europa structureerde: de synagoge, het studiecentrum (beit midrash), de yeshiva. In deze wereld werd de waardigheid van een geslacht niet gemeten naar rijkdom, maar naar talmudische kennis en vroomheid — de yikhous, dit kapitaal van verdienste en wetenschap doorgegeven van vader op zoon. Dit is die waarde, de gehechtheid aan de kennis van de Wet, die de meest continu vastgestelde rode draad van het geslacht Zolty zal vormen, en die het verbindt met de oudste roeping van Israël: het studeren van de Torah tot een culte en levensstijl maken. Zoals een lange traditie van denken eraan herinnert, heeft het jodendom zich rond een bijzondere relatie tot de bestudeerde en praktizeerde Wet gevormd, tot het punt dat deze het zwaartepunt van het collectieve bestaan werd [Leibowitz, 1993].

De figuur rond wie de gedocumenteerde geschiedenis van de familie kristalliseert, is Bezalel Zolty, geboren in 1920 in Vilnius (Vilna), de « Jeruzalem van Litouwen », hoofdstad van het Litouwse jodendom en bolwerk van het mitnagdisme, die stroming die rigoureuze en intellectuele Talmoedtstudie op het hoogste punt van religieuze waarden plaatste. Gevormd in de wereld van de grote yeshivot uit Litouwen, emigreerde hij op jonge leeftijd naar het Land Israël (Mandaatpalestina), waar hij een uitzonderlijke Talmoedische vorming vervolgde die hem tot een erkende meester van zijn generatie zou maken.

Deze levensloop draagt in zich een deugd die de Joodse traditie onder de hoogste stelt: onbaatzuchtige liefde voor studie (Torah lishmah). De eisende en intellectueel ascetische Litouwse analytische methode vormde geesten die in staat waren verantwoordelijkheid te dragen voor de halachische beslissing. Deze opvatting van de Wet — niet als een last, maar als een rationele architectuur om te begrijpen en te dienen — past in een lange geschiedenis van Joods denken, waar de verhouding tot de halakha tot de collectieve identiteit toe structureert [Leibowitz, 1993]. Zij zet voort, in Ashkenazisch gebied, een pedagogische en intellectuele eis die het jodendom al in zijn andere centra had gekweekt, sinds middeleeuws Spanje waar Joodse vorming werd bedacht als een communautair werk van overdracht [Kanarfogel, 1995].

Bezalel Zolty vestigde zich als posek, beslisser van de Joodse Wet, zittend in het bijzonder in het rabbijnse gerechtshof (beit din) van Jeruzalem voordat hij tot hogere functies toetrad. Zijn belangrijkste schriftelijke werk, de verzameling van responsa en talmudische novellaes getiteld *Mishnat Yaavetz (משנת יעבץ) — waarvan de titel speelt op de initialen van zijn naam — blijft een referentie die wordt bestudeerd in rabbijnse kringen en yeshivot*, beslaan uitgebreide domeinen van de Joodse wet: wetten van de Sabbat, wetten met betrekking tot het Land Israël, kwesties van persoonlijke status en nieuwe problemen gesteld door de moderniteit.

De activiteit van de beslisser vormt, in de Joodse traditie, een van de meest concrete diensten aan de gemeenschap: een twijfel beslechten, een gelovige in staat stellen een gebod na te komen, een gewetenskwestie ontknopen, de weduwe, de wees of de agoena (de vrouw wier echtgenoot is verdwenen) beschermen. Daarin is de halakische wetenschap nooit zuivere speculatie: zij is zorg voor de ander en uitoefening van de rechtvaardigheid toegepast op het dagelijks leven van mensen. De halakha, zoals zij werd gedragen door meesters als Zolty, verlengt de juridische en gemeenschappelijke roeping die reeds de kracht van middeleeuwse Joodse gemeenschappen had uitgemaakt, waar het interne recht (din) het leven van de aljama regelde en de cohesie en billijkheid van de gemeenschap garandeerde [Assis, 2004] [Assis, 1997]. Volgens de Wet beslissen is een hele civilisatie tot leven brengen in het detail van de dagen.

In 1977 werd Bezalel Zolty gekozen tot Asjkenazisch Opperrabbijn van Jeruzalem, de meest prestigieuze rabbijnse functie in de heilige stad, die hij tot zijn dood in 1982 vervulde. Deze functie aanvaarden betekende het op zich nemen van de geestelijke en administratieve verantwoordelijkheid voor een gemeenschap van buitengewone diversiteit — Asjkenazisch en Sefardisch, oude bevolking van de Yishouv en opeenvolgende migratiegolven, vrome stromingen en moderne milieus.

Deze functie illustreert een kardinale deugd die de Joodse traditie aanduidt als betrokkenheid bij het collectieve leven: de meester trekt zich niet in zijn studeervertrek terug, maar stelt zijn kennis in dienst van het volk, in de stad. Het rabbijnaat van Jeruzalem uitoefenen na de hereniging van de stad, in een jonge staat en doorkruist door spanningen tussen gelovigen en leken, tussen tradities en moderniteit, vereiste een scherp gevoel voor publieke verantwoordelijkheid. Het Israëlische jodendom van die periode werd inderdaad doorkruist door diepe breukvlakken — over de plaats van de Wet, over de verhouding tussen Staat en religie, over de identiteit zelf van het verzamelde volk — die denkers uitvoerig hebben geanalyseerd [Encaoua, 2023] [Yehoshua, 1992]. Als Opperrabbijn in deze context functioneren betekende trachten de eenheid van een gemeenschappelijke Wet te handhaven binnen een gefragmenteerde samenleving, een taak die aan de kern raakt van hedendaagse debatten over Joodse « normaliteit » en over Israëls roeping [Leibowitz, 1993] [Yehoshua, 1992].

Het lot van Bezalel Zolty en zijn familie recapituleert, in een leven, een van de grote bogen van de Joodse geschiedenis van de 20ste eeuw: het vertrek uit de ondergelopen wereld van Oost-Europa naar het Land Israël. Geboren in Vilna, brandpunt van een Joodse beschaving van meerdere eeuwen, verliet hij Europa voordat de Shoah deze wereld zou vernietigen — diezelfde wereld van yeshivot, synagogen en huizen van studie die bijna geheel onderging tussen 1941 en 1944. Zijn vroege migratie maakt hem tegelijk een overlevende door plaats en erfgenaam door geheugen: hij die het weten van een nu verdwenen universum naar het heilige land draagt en voortzet.

Hier antwoorden de vastgestelde geschiedenis en het collectieve geheugen elkaar. Het archief documenteert de loopbaan van een man; het geheugen van Israël leest daarin de figuur van she'erit ha-pletah, de ontkomen rest, belast met wederopbouw. De opstijging naar Jeruzalem (aliyah) is niet alleen een geografische verplaatsing: zij is de vervulling van een duizendjarige hoop, het antwoord van een lignage op de ballingschap. Door op de grond van Jeruzalem het bouwwerk van studie en Wet dat de grootheid van Vilna had uitgemaakt, weder op te richten, neemt de familie Zolty deel aan dit werk van overdracht over de catastrofe heen dat een essentieel deel van het moderne Joodse bewustzijn bepaalt, en dat het hedendaagse denken in het middelpunt van zijn bezinning op de identiteit en continuïteit van Israël heeft geplaatst [Yehoshua, 1992] [Hughes, 2014].

Na de dood van Bezalel Zolty in 1982 heeft zijn werk hem overleefd: de Mishnat Yaavetz wordt nog steeds gedrukt, geciteerd en bestudeerd, en zijn autoriteit in kwesties van halachische beslissing blijft opgeroepen in de debatten van volgende generaties. Een meester wiens responsa nog steeds geraadpleegd worden, verlengde zijn onderwijzing ver voorbij zijn leven: dit is een eigenlijk Joodse vorm van nacomst, waar onsterfelijkheid gemeten wordt aan de blijvende werking van het bestudeerde woord.

Deze erfenis illustreert hoe de overdracht van talmudische kennis het duurzaamste erfgoed vormt dat een lignée kan nalaten. De drukkerij en verspreiding van rabbijnse boeken hebben sinds de eerste eeuwen van de moderne tijd deze duurzaamheid van Joodse denken door de diaspora's en talen gewaarborgd [Levý, 2006]. Door aan het corpus van de Wet een erkend werk toe te voegen, schrijft de familie Zolty haar naam in de ononderbroken keten van de traditie (shalshelet ha-kabbalah), deze genealogie van kennis waar elke meester ontvangt en doorgeeeft. De bescheidenheid zelf van de titel — Mishnat Yaavetz, de « leer » ondertekend met slechts een eenvoudig acroniem — zegt iets van de deugd van verdwijning van de geleerde voor de Wet die hij dient, een waarde die het jodendom altijd heeft geëerd bij zijn grootste doctoren.

De lineage Zolty, zoals archief en geheugen het mogelijk maken te vatten, concentreert zich en bereikt zijn hoogtepunt in de figuur van Bezalel Zolty: geboren in Vilna, gevormd in de Litouwse talmudische school, opgestegen naar het Land Israël, gerespecteerd beslisser en opperbabbijn van Jeruzalem, auteur van de Mishnat Yaavetz. Rond deze naam leest men de geschiedenis van het Asjkenazische judaïsme, de beproeving van ballingschap en vernietiging, en de wedergeboorte van een studiecentrum in Jeruzalem.

Van alle deugden die de joodse traditie door de eeuwen heen heeft gedragen, is het talmudische kennis in dienst van de gemeenschap dat deze lineage van allen het best heeft uitgedrukt. Bij de Zolty's is de studie van de Wet niet een eenzame intellectuele genieting gebleven: zij werd besluit, verantwoordelijkheid, geestelijke regering van een stad, geschreven werk aangeboden aan de generaties. Daarin belichaamt de familie het ideaal van de talmid ḥakham die, volgens de klassieke opvatting van het judaïsme, de kennis van de Wet nooit scheidt van de gerechtiger en de zorg voor de ander [Leibowitz, 1993] [Assis, 2004]. Het bijzondere lot van een man sluit zich dus aan bij het collectieve geheugen van Israël: dat van een volk dat van ballingschap naar ballingschap en van ramp tot wederopbouw de studie en trouw aan de Wet tot de plaats zelf van zijn overleven en waardigheid heeft gemaakt.