Loans

Om de lineage Loans te begrijpen, moet je je eerst op de oevers van de Rijn bevinden. Daar hadden zich, vanaf de elfde eeuw, de drie stichtende gemeenschappen van het Ashkenazische jodendom gevestigd — Speyer, Worms en Mainz — aangeduid met het acroniem SchUM (van de Hebreeuwse initialen van deze steden). Deze steden waren, vóór de grote rampen van de kruistochten en de zwarte dood, centra van een zeldzame intensiteit van talmudische kennis, het geboorteland van Rashi van Troyes die daar studeerde, en van de meesters van de Rijnlandse piëtisme, de Hasidei Ashkenaz.

Dit piëtisme, met zijn eis van godsvrees, demoed en ethische nauwkeurigheid tot aan ascese toe, doordrenkt duurzaam de spiritualiteit van de regio waar de naam Loans zich zal wortelen. Het middeleeuwse Joodse denken van Ashkenaz geeft minder de voorkeur aan de filosofische synthese — die Colette Sirat uit de manuscripten heeft beschreven, levendiger in Sefardische en Provençaalse landen — dan aan concrete vroomheid, nauwgezette commentaar en een kabbala van letters en goddelijke namen [Sirat, 1983]. Georges Vajda heeft aangetoond hoe veelzijdig het Joodse denken van de Middeleeuwen was, verenigend filosofische rede en mystieke traditie volgens culturele gebieden [Vajda, 1947]. Worms, waar Elijah Loans zal werken, herinnerde zich nog zijn martelaren, en deze herinnering aan het offer — de Kiddoesh ha-Shem, de heilliging van de Naam tot op het punt van het geven van het leven — vormt de morele achtergrond van een gemeenschap die van de herinnering aan haar doden een liturgie had gemaakt. De lineage Loans erft van deze matrix: een gewortelde vroomheid, een gehechtheid aan de Wet en een scherp bewustzijn van de broosheid van het Joodse bestaan op christelijk grondgebied.

De naamgenoot van de lignée is Elijah ben Moshe Loans (geboren rond 1555 in Frankfurt am Main, gestorven in 1636 in Worms), rabbijn, talmudist en kabbalist. Hij behoort tot de zeldzame Duitse joodse geleerden van zijn tijd die de titel Baal Shem — « meester van de Naam » — hebben ontvangen, dat wil zeggen een man die bekend staat om zijn kennis van praktische kabbale en het gebruik van goddelijke namen, lang voordat deze titel, anderhalve eeuw later, die van Baal Shem Tov zou worden, stichter van het chassidisme.

Elijah Loans bekleedde rabbijnse functies en leidde een jeshiva; zijn activiteiten koppelden hem aan Frankfurt, Fulda, Hanau en Worms, waar hij aan het einde van zijn loopbaan rabbijn was. Zijn werk, van kabbalistische en exegetische inspiratie, omvat onder meer een commentaar op de Sefer ha-Bahir, een van de grondteksten van de kabbale, alsmede een homiletisch commentaar getiteld Adderet Eliyahu (« De Mantel van Elia »). Door zowel talmudische beheersing als esoterische speculatie te cultiveren, belichaamt Elijah Loans een Ashkenazisch ideaal van integrale geleerdheid, waarbij de studie van de geopenbaarde Wet en die van haar verborgen diepten niet gescheiden zijn.

Hier ontstaat, uit een gedocumenteerd feit, een deugd: de bijdrage tot het joodse denken door middel van commentaar. Het Bahir commentariëren betekent niet een schitterend persoonlijk werk voortbrengen, maar zich bescheiden schakel in een keten te maken, een ontvangen tekst voor de volgende generatie te verduidelijken. Deze bescheidenheid van de overdracht — de tekst dienen in plaats van jezelf ervan te bedienen — komt overeen met de zeer definitie van joodse trouw aan de traditie die Léon Askénazi in het hart van het joodse denken plaatste: denken is eerst en vooral ontvangen en teruggeven [Askénazi, 1999]. Maurice-Ruben Hayoun herinnert eraan dat de Ashkenazische kabbale, verre van een uitweg, een manier was om in de tekst te wonen en de goddelijke aanwezigheid erin te zoeken [Hayoun, 2023]. Elijah Loans zal op die manier zijn kennis niet in dienst van zijn roem hebben gesteld, maar van de begrijpelijkheid van het erfgoed.

De rabbijnse traditie bewaart het geheugen van de filiaties van Elijah Loans met een zorg die hier de geschiedenis kruist. Men verbindt Elijah Loans, via zijn moeder, met de familie van Yohanan Luria en, meer in het algemeen, met het netwerk van de grote Rijnlandse talmudisten ; de traditie verbindt hem ook met het huis van Rashi, zoals vele asjkenazische rabbijnse families die deze prestigieuze afstamming opeisten. Men moet hier onderscheid maken tussen wat tot het archief behoort en wat tot het verhaal van filiatie : de rabbijnse genealogieën, kostbaar, mengen vaak de vastgestelde lijn en de opvording van een stichtingslignage, volgens een procedure die het Joodse geheugen altijd heeft toegepast om een familie in de continuïteit van Israël in te schrijven [Yerushalmi, 1984].

De nageslacht van Elijah Loans is daarentegen beter verzekerd : zijn kleinzoon is de beroemde Jair Hayim Bacharach (1638-1702), rabbijn van Worms en auteur van de verzameling responsa Havvot Yair, een van de monumenten van de Duitse halakhische literatuur. Via deze afstamming strekt de lignage Loans zich uit in een van de grootste beslissers van het asjkenazische jodendom van de 17e eeuw. Wat hier wordt doorgegeven is niet een erfelijke functie maar een eisende opvatting van de halakha : de Wet als levende ruimte waar de rede van de geleerde antwoordt op de concrete behoeften van de gemeenschap. Shmuel Trigano heeft aangetoond dat de Joodse wet nooit zuivere dwang is maar grondslag van een gedeelde orde, matrix van een collectief leven [Trigano, 1991]. Het huis Loans-Bacharach illustreert deze kardinale deugd : intelligentie in dienst stellen van het gereglementeerde leven van het volk.

Rabijn zijn in Worms of Frankfurt in de tijd van Elijah Loans was niet alleen onderwijzen: het was het beheren van de interne rechtspraak van de gemeenschap, toezicht houden op liefdadigheidsinstellingen, conflicten arbitreren, de zwakken beschermen. De joodse gemeenschappen van het Heilige Rijk functioneerden als autonome lichamen, begiftigd met hun eigen tribunalen en liefdadigheidskassen (tsedaka), onder het soms drukkende toezicht van keizerlijke en gemeentelijke autoriteiten.

Het leiderschap van een yeshiva, dat aan Elijah Loans wordt toegeschreven, belichaamt een andere deugd: de zorg voor de ander door het kosteloos onderwijs in kennis, en de betrokkenheid bij het collectieve leven. Leerlingen vormen betekent de geestelijke overleving van een gemeenschap die altijd bedreigd is, verzekeren. We weten dat de grote Duitse rabbijnse huizen arme studenten en reizigers onderhielden, waardoor de tafel van de meester zowel een plaats van liefdadigheid als van studie werd. Armand Abécassis heeft onderstreept dat, in het joodse denken, kennis alleen zin heeft wanneer zij aan het collectief wordt teruggegeven, dat de Torah een goed is dat niemand toebehoort omdat het aan iedereen toebehoort [Abécassis, 1987]. De Loans-lignée zal, door school en tribunal bij te houden, deze overtuiging hebben belichaamd: de geleerde is geen eigenaar van zijn kennis maar diens depositaris ten gunste van het volk. De schaduwen hier houden vast aan het stilzwijgen van de bronnen: we vermoeden deze liefdadigheidsdaden meer dan we ze documenteren, en eerlijkheid gebiedt het dit te zeggen.

De titel van Baal Shem toegeschreven aan Elijah Loans verdient nader onderzoek, want hij verlicht een bijzondere dimensie van de Asjkenazische spiritualiteit. De « meester van de Naam » werd geacht in staat te zijn, door kennis van de goddelijke Namen en permutaties van letters, in te grijpen in de wereld — genezingen, beschermingen, amulet­ten. Deze praktische kabbala, erfgoed van de Hasidei Ashkenaz, bestond naast de theoretische kabbala afkomstig uit Spanje en Safed. Elijah Loans was een van de gerenommeerde vertegenwoordigers ervan in Duitse landen, op een moment waarop de verspreiding van de louriaansche kabbala Europa begon te bereiken.

Het zou anachronistisch zijn deze activiteit tot bijgeloof te reduceren : voor de mens van de 16e eeuw behoorde de kennis der Namen tot een heilige wetenschap, tot een actieve theologie waar Gods scheppende woord zich voortzette in het woord van de wijze. Dit is opnieuw een bijdrage aan het Joodse denken, aan zijn mystieke dimensie, die het hedendaagse onderzoek herstelt. Daniel H. Frank en Michael L. Morgan hebben aangetoond dat de geschiedenis van het Joodse denken niet kan worden gereduceerd tot haar rationalistische tak en dat men er esoterische stromingen in moet integreren als authentieke inspanningen om het goddelijke te begrijpen [Frank, 1997] [Morgan, 2007]. De kabbala van Elijah Loans getuigt van een geloof waarin het menselijk taal, wanneer het zich tot studie en gebed maakt, deelneemt aan Gods werk — deugd van de vroomheid gebracht tot haar meest intense graad.

De geschiedenis van de lineage Loans is ook die van wat bijna verdwenen was. De gemeenschap van Worms, een van de oudste van Europa, met zijn Romaanse synagoge, zijn ritueel bad en zijn middeleeuwse begraafplaats, werd meerdere keren verwoest — geplunderd in 1615, en vervolgens, eeuwen later, vernietigd door het nazisme, zijn synagoge in brand gestoken tijdens de Kristallnacht in 1938. Saul Friedländer heeft het proces geschetst waardoor nazi-Duitsland niet alleen levens maar ook de herinnering zelf aan de gemeenschappen die de grootheid van het Rijnlandse jodendom hadden bepaald, vernietigde [Friedländer, 1997].

Zo doorsnijdt de naam Loans de lange duur van de Duitse joodse ervaring: van de intellectuele bloei van de zestiende en zeventiende eeuw tot de ramp van de twintigste. Wat overblijft — de gedrukte boeken, de colofons van handschriften, de registers van de begraafplaats van Worms waar zoveel geleerden rusten, de keten van responsa's van de Bacharach — wordt dan, in de zin van Yerushalmi, een daad van verzet van de Herinnering tegen vergetelheid [Yerushalmi, 1984]. Isaiah Berlin heeft deze joodse toestand beschreven als gemaakt van ballingschap, voortdurende wederopbouw en hardnekkige gehechtheid aan een spiritueel erfgoed meer dan aan een stuk grond [Berlin, 1973]. De lineage Loans is hier een illustratie van: een naam die voortleeft door wat hij heeft geschreven en doorgegeven, toen zelfs de stenen werden verbrand.

Aan het einde van deze reis domineert één figuur: die van de bescheiden geleerde, houder van een kennis die hij niet eigenaardig maakt maar die hij doorgeeft. De lignée Loans, geconcentreerd rond Elijah ben Moshe Loans, Baal Shem van Worms, en voortgezet door zijn kleinzoon Jair Hayim Bacharach, zal eerst en vooral een deugd hebben uitgedrukt: de overdracht van talmudische en kabbalistische kennis als dienst aan het volk van Israël. Noch dynastie van macht noch handelsvermogen, dit huis was een studeerhuius. Zijn grootheid wordt niet gemeten aan eerbewijzen maar aan de continuïteit van een keten — van commentaar op commentaar, van meester op leerling, van grootvader op kleinzoon — waardoor de Wet en haar diepten levend zijn gebleven.

Hierin sluit het bijzondere lot van de Loans zich aan bij het collectieve geheugen van Israël. Want wat deze traditie gedurende eeuwen en continenten het hoogste heeft gedragen, is precies deze trouw aan de bestudeerde tekst, deze overtuiging dat kennis wordt ontvangen om teruggegeven te worden, en deze vroomheid die van studie een vorm van gebed maakt [Askénazi, 1999] [Abécassis, 1987]. De stiltes van het archief, de verwoestingen die Worms hebben getroffen, hebben niet uitgewist wat de naam Loans betekent: de koppige volharding van een doorgeefde licht, van generatie op generatie, tegen de vergetelheid.